“อาจารย์ คุณรับปากแล้วนะว่าพอถึงที่หมายจะให้ทองพวกเราก้อนหนึ่ง ถ้าไม่ให้ก็ห้ามไป!”
ในเมืองชายแดนที่คึกคัก
ทั้งสามคนลงจากรถสามล้อด้วยสภาพมอมแมม
หญิงคนนั้นคว้าเหยียนเจินไว้ ขาของเหยียนเจินเพิ่งฟื้นฟูได้ครึ่งหนึ่งด้วยวิชาอาคม ยังไม่แข็งแรงดี พอถูกนางกระชาก ร่างทั้งร่างก็เซไปด้านข้าง
เหยียนเจินโมโหจนแทบเสียสติ เขาชี้ไปยังก้อนหินก้อนหนึ่งแล้วร่ายคาถา “ไท่ซั่งเหล่าจวิน ขอจงเร่งทำตามบัญชา! จงแปลง!”
สิ้นเสียง ก้อนหินก้อนนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามจริง ๆ แถมยังสะท้อนแสงแดดวาววับ
หญิงคนนั้นผลักอาจารย์ออกอย่างตื่นเต้น ก้าวฉับ ๆ ไปหยิบก้อนหินขึ้นมาชั่งน้ำหนักบนฝ่ามือ “แค่นี้เองหรือคะ อาจารย์ แสดงอิทธิฤทธิ์อีกสักหน่อย เสกก้อนใหญ่กว่านี้ให้หน่อยสิ”
เหยียนเจินเหลือบมองนางอย่างเอือมระอา ก่อนแค่นเสียง “โลภไม่รู้จักพอ สุดท้ายก็เหมือนงูที่อยากกลืนช้าง”
พูดจบ เขาก็กะเผลกขึ้นรถโดยสารที่มุ่งหน้าเข้าเขตภูเขา
หญิงคนนั้นรีบซ่อนทองไว้ในกระเป๋ากางเกง แล้ววิ่งตามไปหมายจะขวางรถ เกือบถูกชนจนล้มคว่ำ แถมยังสูดควันไอเสียเข้าไปเต็มท้อง
ชายคนนั้นเดินหน้าบึ้งไปข้างหน้า หญิงคนนั้นโกรธจนหน้าแดง “คุณเป็นท่อนไม้ทื่อหรือไง ไม่รู้จักรั้งอาจารย์ไว้ให้เสกทองให้อีกก้อน! ตอนนี้ทองราคาแพงแค่ไหนแล้ว ฉันชั่งดูแล้วก้อนนี้หนักตั้งครึ่งชั่ง เอาไปซื้อบ้านในอำเภอเราได้เลยนะ!”
“เมื่อกี้ถ้าคุณรั้งอาจารย์ไว้ให้เสกทองให้อีกก้อน ป่านนี้เราคงมีรถเป็นของตัวเองแล้ว!”
ชายคนนั้นหยุดเดินอย่างเย็นชา “คุณจะไปหรือเปล่า?”
“นี่คุณทำท่าแบบนี้หมายความว่ายังไง ฉันอุตส่าห์หวังดี คิดหาเงินให้อนาคตของเรา แล้วฉันทำไปเพื่อใครกันล่ะ” หญิงคนนั้นกำทองในกระเป๋ากางเกงแน่น พลางโวยวาย “หย่ากันเถอะ ฉันไม่เอาแล้ว!”
ชายคนนั้นหมดความอดทนมานานแล้ว “หย่าก็หย่า ต่อไปต่างคนต่างไป!”