เธอหมายตาสร้อยเส้นนี้มาตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว พี่ชายคนรองบอกว่าแพงเกินไป ไม่เหมาะกับวัยของเธอ จึงไม่ยอมซื้อให้
คราวนี้เจียงเสี่ยวสุ่ยกลับมา เพื่อให้เธอพาเจียงเสี่ยวสุ่ยออกมาเดินเล่น พี่ชายกลับตอบตกลงซื้อให้โดยไม่กะพริบตา นี่ไม่ใช่การชดเชยให้เธอหรอกหรือ
พอคิดถึงตรงนี้แล้วหันกลับมามองสร้อยที่เฝ้าฝันถึง สีหน้าของเธอก็คล้ำลงเล็กน้อย
เห็นสีหน้าเธอเปลี่ยนไป พนักงานขายก็รีบเอ่ยอย่างรู้หน้าที่ว่า “คุณหนูเจียง ถ้าไม่ชอบเส้นนี้ เดี๋ยวฉันหยิบเส้นอื่นมาให้ดูนะคะ”
“วันนี้เพิ่งมีผลงานสั่งทำพิเศษมาส่ง เป็นผลงานที่ได้รับรางวัลของนักออกแบบระดับนานาชาติ ใช้หยกฮั่น แถมยังให้อาจารย์หวังปลุกเสกให้แล้วด้วย เหมาะกับคุณหนูกว่าเส้นนี้อีกค่ะ แค่ราคาแพงกว่านิดหน่อย ลองดูไหมคะ”
เจียงหมิงจู๋ตอบอย่างเกียจคร้าน “งั้นก็เอามาดูสิ”
พนักงานขายเปิดตู้เซฟ แล้วประคองกล่องกำมะหยี่ออกมาอย่างระมัดระวัง
เธอยิ้มพลางกล่าวว่า “อาจารย์หวังบอกว่าหยกฮั่นชิ้นนี้ตกทอดมาจากราชสำนัก มีราศีสีม่วงของจักรพรรดิอาบอยู่ คนไม่มีบุญบารมีคงสวมไม่ไหว แต่เหมาะกับคุณหนูพอดีค่ะ” พนักงานขายแนะนำอย่างกระตือรือร้น
จี้ปี่เซียะทองฝังหยกเส้นนี้มีเนื้อหยกใสวาวชุ่มฉ่ำ ภายในมีเส้นสีแดงปนม่วงคล้ายโลหิตเลื้อยพันอยู่ แม้แต่คนที่ไม่รู้เรื่องหยกก็ยังดูออกว่านี่เป็นหยกชั้นเลิศ
ฉือโยวโยวถามว่า “นี่หยกโลหิตใช่ไหมคะ คุณตาฉันมีอยู่ชิ้นหนึ่ง เก็บไว้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูล ดูเหมือนจะเล็กกว่าจี้นี่อีกค่ะ”
ไป๋หมิงเยี่ยนถามอย่างอิจฉาว่า “สร้อยเส้นนี้ราคาเท่าไรคะ”
พนักงานขายยิ้มตอบ “แพงกว่าเส้นนั้นหน่อยค่ะ สองล้านแปดแสน”
“หา!”
ฉือโยวโยวสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง