ฟู่หมิงหยวนไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ดวงตาดำสนิทหันไปมองอิ่นเซี่ยงหน่วน
“อย่าทำเรื่องไร้สาระ นี่เป็นครั้งเดียวเท่านั้น อย่าให้มีครั้งหน้าอีก”
“หมิงหยวน ฉันไม่ได้ทำนะ!”
ภายใต้สายตาเช่นนั้น เธอรู้สึกว่าความคิดของตัวเองไม่มีทางซ่อนเร้นได้ จึงถามอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “คุณจะยอมแต่งงานกับเธอจริง ๆ เหรอ?”
ฟู่หมิงหยวนกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องของผม ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรเข้ามายุ่ง”
น้ำตาแห่งความน้อยใจของอิ่นเซี่ยงหน่วนเอ่อคลออยู่ในดวงตา เมื่อเห็นฟู่หมิงหยวนไม่หวั่นไหว เธอก็ร้องไห้วิ่งออกไป
ผู้ช่วยฉินกำลังจะเอ่ยปาก แต่ฟู่หมิงหยวนตวัดสายตาเย็นชามองมา
“เล่ามาสิว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นได้ยังไง?”
ผู้ช่วยฉินสะดุ้งวาบ ทบทวนคำพูดในหัวก่อนตอบว่า “วันนั้นเป็นวันเกิดของคุณหนูหน่วนหน่วน คุณไปเลือกของขวัญหมั้นกับคุณหนูหน่วนหน่วน ใครจะคิดว่าจู่ ๆ รถบรรทุกที่แล่นสวนมาจะเสียการควบคุมครับ”
“คุณได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะเพราะปกป้องคุณหนูหน่วนหน่วน และหมดสติไปสามเดือนครับ”
ฟู่หมิงหยวนขมวดคิ้ว ความทรงจำของเขาสับสนอยู่บ้าง เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองมีความสัมพันธ์เชิงคนรักกับอิ่นเซี่ยงหน่วน และยิ่งจำไม่ได้ว่าตัวเองหมั้นหมายแล้ว
เขารู้จักอิ่นเซี่ยงหน่วน เธอเป็นคุณหนูตระกูลอิ่น หลังตระกูลอิ่นตกต่ำ เธอก็ไปเรียนต่อต่างประเทศเพียงลำพัง
เมื่อหนึ่งปีก่อน มารดาของเขาเดินทางไปท่องเที่ยวต่างประเทศ เห็นอิ่นเซี่ยงหน่วนใช้ชีวิตอย่างขัดสน จึงรับเธอกลับมา
ความทรงจำของเขาหยุดอยู่ที่วันก่อนเกิดอุบัติเหตุ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาไม่รู้อะไรเลย
“สืบหาสาเหตุของอุบัติเหตุได้หรือยัง?”
ผู้ช่วยฉินตอบด้วยสีหน้าจริงจังว่า “รถบรรทุกถูกดัดแปลง คนขับเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ ก่อนเกิดเหตุบัญชีของภรรยาคนขับได้รับเงินโอนก้อนใหญ่ พวกเราสงสัยว่ามีคนจ้างมือสังหารให้มาลอบทำร้ายครับ”