ฟู่หมิงหยวนผลักเธอออกห่าง «คุณอิ่น กรุณาสำรวมตัวด้วย»
คำเรียก «คุณอิ่น» ทำลายกำแพงในใจของอิ่นเซี่ยงหน่วนจนพังทลาย
«หน่วนหน่วน» คือคนกันเอง ส่วน «คุณอิ่น» กลับผลักเธอให้กลายเป็นคนนอก หัวใจเธอเจ็บแปลบ ฝืนยิ้มทั้งที่เจ็บปวด «คุณจำเป็นต้องผลักไสฉันไปไกลขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าไม่มีเจียงเสี่ยวสุ่ย ตอนนี้พวกเราแต่งงานกันไปแล้วหรือเปล่า?»
«ไม่มีคำว่าถ้า» ฟู่หมิงหยวนตอบ «ในแง่หนึ่ง ถ้าไม่มีเจียงเสี่ยวสุ่ย ตอนนี้ก็คงไม่มีฉัน»
«เธอสำคัญกับคุณขนาดนั้นเลยเหรอ?»
ฟู่หมิงหยวนยิ้ม «แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ»
ตอนนี้ร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวขึ้นทีละน้อย บางทีอาจมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหนึ่งหรือสองปี หรืออาจนานกว่านั้น
อายุขัยที่เพิ่มขึ้นมาเหล่านี้ เจียงเสี่ยวสุ่ยเป็นคนมอบให้
จะบอกว่าไม่สำคัญได้อย่างไร
แม้ตอนนี้สุขภาพจะดีขึ้นมากแล้ว แต่อาการป่วยในอดีตของเขาก็เหมือนระเบิดเวลาที่ไม่รู้ว่าจะปะทุขึ้นมาเมื่อไร
หากเขาตายเร็วเกินไป ก็ไม่อาจทิ้งปัญหาไว้ให้เจียงเสี่ยวสุ่ยได้
ดังนั้นเขาจึงพูดว่า «คุณอิ่น เสี่ยวสุ่ยเป็นภรรยาของผม ผมรักเธอ การปกป้องเธอเป็นหน้าที่ของผม ในเมื่อคุณอยู่ร่วมกับเธอไม่ได้ ก็ไม่ต้องฝืนอยู่ด้วยกัน»
อิ่นเซี่ยงหน่วนประหลาดใจ ในใจขมปร่า «หมิงหยวน คุณหมายความว่า…?»
«ผมจะส่งคุณไปบรอดเวย์ แล้วซื้อบ้านให้คุณที่นั่น ทุกเดือนผมจะให้เงินใช้จ่าย» ฟู่หมิงหยวนกล่าว «เห็นแก่หน้าพ่อแม่ของคุณ ตระกูลฟู่จะเลี้ยงดูคุณไปจนแก่เฒ่า ชาตินี้คุณไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง»
«คุณจะส่งฉันไปเหรอ?» อิ่นเซี่ยงหน่วนตะลึงงัน
«คุณไม่อยากอยู่กับเสี่ยวสุ่ย ในเมื่ออยู่ด้วยกันไม่ได้ ก็แยกกันอยู่» ฟู่หมิงหยวนตอบ