ผู้จัดการหร่วนรีบส่งคนไปตรวจสอบตามตำแหน่งที่เจียงเสี่ยวสุ่ยชี้ทันที
“คุณฟู่ ผู้จัดการหร่วน เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ลูกรอกบนปั้นจั่นหมายเลขสามกับหมายเลขห้าหลวม โชคดีที่พบได้ทันเวลา ถ้าเริ่มงานทั้งอย่างนี้คงรับน้ำหนักไม่ไหว เหล็กเส้นจะร่วงลงมาจากที่สูงทันที ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินจินตนาการ”
เหล็กเส้นหลายตันร่วงลงมา เรื่องคงไม่จบแค่มีคนบาดเจ็บไม่กี่คน
เผลอ ๆ อาจมีคนตายหลายสิบชีวิต
ผู้จัดการหร่วนถอนหายใจโล่งอกอย่างยิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เหมาะ เขาคงทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้ว
“ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยเหลือ ขอบคุณจริง ๆ คุณเป็นพระโพธิสัตว์มาโปรดแท้ ๆ!” เขาพ่นคำเยินยอเลี่ยน ๆ ออกมาไม่ขาดปาก ราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อ
ลูกน้องของเขาก็มีสีหน้าตื่นตะลึง ผู้จัดการคนนี้ดูเป็นหนุ่มใหญ่ผู้มากความสามารถที่กลับมาจากต่างประเทศ ปกติพูดน้อยแท้ ๆ แต่กลับประจบผู้บังคับบัญชาเก่งไม่เบา
ผู้จัดการหร่วนไม่สนใจเลยว่าคนอื่นจะมองเขาอย่างไร
ตอนนี้เขาแทบอยากยกเจียงเสี่ยวสุ่ยขึ้นหิ้งบูชา ถ้ามีคนตายหลายสิบคนจริง ๆ เส้นทางอาชีพของเขา ไม่สิ ชีวิตของเขาคงพังพินาศ บางทีครึ่งชีวิตที่เหลืออาจต้องใช้ในคุกด้วยซ้ำ
ฟู่หมิงหยวนกล่าวว่า “หยุดงานสามวันก่อน ปลอบขวัญคนงานให้เรียบร้อย แล้วตรวจสอบอุปกรณ์ทั้งหมดในไซต์งาน”
ผู้จัดการหร่วนถามว่า “แล้วกำหนดการก่อสร้าง...”
ฟู่หมิงหยวนตอบว่า “เลื่อนออกไปก่อน ไม่ได้ขาดแค่ไม่กี่วันนี้”
“คุณฟู่ ผู้จัดการหร่วน ทางคณะตรวจสอบแจ้งว่ามีคนได้ยินเสียงพื้นอาคารบิดตัว ขอให้เราอพยพทุกคนออกไปและหยุดงานทั้งหมด”