หลี่มู่จื่อชินเสียแล้ว
เด็กผู้หญิงห้ามขึ้นโต๊ะกินข้าว ผู้หญิงห้ามไปไหว้สุสาน
เด็กผู้หญิงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปจะมีประโยชน์อะไร สู้เก็บค่าเล่าเรียนไว้ให้น้องชายเรียนหนังสือยังดีกว่า
“เด็กผู้หญิงนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ สอบติดมหาวิทยาลัยแล้วจะยังไง เงินเดือนเดือนละแค่ร้อยแปดสิบหยวน จะพอทำอะไรได้ ไม่พอแม้แต่เลี้ยงตัวเองด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้านเลย”
“มู่จื่อ เธอเป็นเด็กผู้หญิง จะเอาโทรศัพท์ไปทำอะไร อย่าไปเรียนรู้เรื่องไม่ดีจากข้างนอกล่ะ ปีนี้น้องชายเธอขึ้นมัธยมต้น ต้องพักหอ โทรศัพท์เอาไว้โทรกลับบ้านพอดี พวกเราจะได้สบายใจ”
“มู่จื่อ รองเท้าผ้าใบคู่นี้ของเธอสวยดีนะ ซื้อมาใหม่หรือ? เธอเป็นเด็กผู้หญิงจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายไปทำไม ต้องรู้จักประหยัดและดูแลครอบครัวสิ น้องชายเธอต้องเดินไปโรงเรียนไกลทุกวัน รองเท้าก็พื้นเปิดแล้ว เท้าเธอกับเขาขนาดพอ ๆ กัน ให้เขาลองใส่ดูสิ”
“มู่จื่อ จู๋จื่อบ้านข้าง ๆ ได้ทุนการศึกษาห้าพันหยวน ยังเอากลับบ้านเลย เธอกลับไม่รู้จักเอากลับมาให้พ่อบ้าง พ่อทำงานหนักตั้งแต่เช้าตรู่ยันค่ำทุกวันเพื่อส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัย สองวันก่อนข้อเท้าแพลงยังไม่ยอมไปโรงพยาบาลเลย ยาลดความดันก็ต้องซื้อแล้ว ตอนนี้แทบไม่มีเงินซื้อยาอยู่แล้ว”
“มู่จื่อ… ต่อไปน้องชายเธอจะเข้ามหาวิทยาลัย ยังต้องซื้อบ้าน แต่งงานก็ต้องมีสินสอด พวกเราแก่แล้ว พี่สาวคนโตกับคนรองก็ไม่ได้เรื่อง พึ่งพาไม่ได้ มีแต่เธอเท่านั้น…”
หลี่มู่จื่อเหม่อลอยไปชั่วขณะ ภาพตรงหน้าค่อย ๆ พร่ามัว
เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องทำอะไร รู้สึกเพียงว่างเปล่า อากาศเย็นเยียบราวกับมีลมหนาวพัดกรูเข้ามาในอก เธอลืมไปแล้วว่าเธอไม่มีอกให้ลมพัดผ่านอีกต่อไป
หนาวเหลือเกิน!
ทำไมถึงหนาวขนาดนี้?