เจียงเสี่ยวสุ่ยหาวหวอดพลางเดินลงมาจากชั้นบน หลังจากนอนมาตลอดทั้งคืน ใบหน้าของเธอก็ดูเปล่งปลั่งขึ้นกว่าเดิม
ช่วงนี้เธอเห็นคนพูดถึงคำว่า “มนุษย์หนูพลังงานต่ำ” บนอินเทอร์เน็ต รู้สึกว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น ทำอะไรก็ไม่ค่อยมีแรง ง่วงงุนไปหมด ทั้งที่อิ่มจนแทบไม่ไหวแล้ว แต่ก็ยังอยากกินอยู่ดี
อยากกินเหลือเกิน
เธอกินอสูรร้ายยักษาของประตูผีไปตนหนึ่ง พลังงานที่ได้มาก็พอให้ใช้ไปได้อีกสักพัก แต่รสชาติของภูตผีพวกนั้นจะไปเทียบกับอาหารจีนเต็มสำรับได้อย่างไร
“คุณหนูเจียง”
พออาจารย์หวังเห็นเธอ ก็รีบก้มลงเตรียมคุกเข่า
เจียงเสี่ยวสุ่ยมองเขาแวบหนึ่ง “อาจารย์ของคุณสูญเสียพลังทั้งหมดเพื่อปกป้องเส้นชีพจรมังกร ทั้งยังมีบุญกุศลติดตัว ฉันย่อมช่วยเขาอยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก”
เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกเขาจะมาขอความช่วยเหลือ ถึงได้ฝืนลุกจากฝันขึ้นมา
ในท้องเต่าเงินยังมียาอยู่เต็มหม้อแรงดัน ในนั้นเป็นยาที่เพิ่งปรุงเสร็จก่อนเกิดแผ่นดินไหว
เธอหยิบออกมาหนึ่งกำมือ “เอาไป กินหนึ่งเม็ดก็จะฟื้นขึ้นมา กินสัปดาห์ละครั้ง พอครบสามเม็ดก็จะกลับมาแข็งแรงเต็มที่”
อาจารย์หวังเคยเห็นยาที่เธอมอบให้ฟู่หมิงหยวนมาก่อน จึงรู้ว่ายานี้มีสรรพคุณน่าอัศจรรย์เพียงใด
“คุณหนูเจียง บุญคุณครั้งนี้ยากจะเอ่ยคำขอบคุณให้หมดได้ หากวันหน้ามีเรื่องใดให้พวกเราช่วย พวกเราจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด!”