ริมฝีปากของฟู่หมิงหยวนเย็นเฉียบ ใบหน้าเคร่งขรึมไร้ซึ่งอารมณ์
ฮูหยินฟู่ถอนหายใจ “หมิงหยวน คุณยังโกรธแม่อยู่สินะ หลายปีมานี้แม่กินเจสวดมนต์มาตลอด ก็แค่อยากสำนึกผิดกับเรื่องที่ทำลงไปในตอนนั้น เวลาผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว คุณก็ยังไม่ยอมพูดกับแม่”
สีหน้าของนางเจ็บปวด ใบหน้างดงามเศร้าสร้อยมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา
เครื่องหน้าและโครงหน้าของนางคล้ายฟู่หมิงหยวนถึงเจ็ดแปดส่วน คมเข้มและงดงามโดดเด่น ตอนสาว ๆ นางก็เป็นหญิงงามคนหนึ่ง
แต่ตอนนี้ผอมจนเหมือนแผ่นกระดาษ เอวบางระหงแทบจะพยุงชุดกี่เพ้าที่ตัดเย็บเข้ารูปตัวนี้ไว้ไม่ไหว
แววใจอ่อนวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาฟู่หมิงหยวน ก่อนจะถูกความเย็นชาเฉียบคมกลบลงไป
เขากวักมือเป็นสัญญาณ
ผู้ช่วยฉินหยิบเอกสารประทับตราออกมา “ฮูหยิน นี่คือคำให้การของช่างหลิวส่วงกับพ่อบ้านที่อยู่ข้างกายคุณ รวมถึงรายการเดินบัญชีที่พ่อบ้านของคุณเป็นผู้ดำเนินการครับ”
“เมื่อสามเดือนก่อน พ่อบ้านโอนเงินหนึ่งล้านหยวนเข้าบัญชีของน้องชายคนขับรถบรรทุก เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งโอนเงินห้าล้านดอลลาร์สหรัฐเข้าบัญชีต่างประเทศของหลิวส่วง เงินถูกโอนออกจากบัญชีต่างประเทศของคุณครับ”
ฮูหยินฟู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ที่แท้คุณมาซักถามเอาความนี่เอง คุณคิดว่าฉันเป็นคนสั่งพวกเขาหรือ?”
ฟู่หมิงหยวนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “หลายปีมานี้คุณทำเรื่องแบบนี้น้อยนักหรือ? เรื่องที่ผ่านมา ลูกไม่เคยลืมแม้แต่วินาทีเดียว”
“ตอนผมยังเด็ก คุณใส่ยาพิษลงในวัคซีน กดผมลงไปในสระว่ายน้ำ แอบเปลี่ยนผ้าเบรกให้ผม หลายปีมานี้ที่ผมยังไม่ตาย ก็เพราะคุณเมตตาผมแล้ว”
ผู้ช่วยฉินฟังแล้วอดหนาวสะท้านไม่ได้