ในโรงพยาบาล
เจียงหมิงลงทะเบียนเสร็จแล้ว ก็ปลอบเจียงเสี่ยวสุ่ยให้ต่อแถวอยู่ตรงโถงทางเดิน ส่วนตัวเองออกไปรับโทรศัพท์
พอถึงคิวของเจียงเสี่ยวสุ่ย หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็พาลูกสาวแทรกแถวเข้ามายืนข้างหน้า ก่อนจะลากลูกสาวเบียดไปข้างหน้า
“ฉันนี่ไม่รู้ไปคลอดลูกไม่เอาไหนอย่างเธอออกมาได้ยังไง ไม่ตั้งใจเรียนดี ๆ วัน ๆ เอาแต่สร้างเรื่อง โรคซึมเศร้าอะไรกัน ฉันว่าเธอแค่ว่างจัดจนหาเรื่องใส่ตัวมากกว่า”
“ฉันทำงานจนแทบหมดแรงทุกวัน เลี้ยงเธออย่างดี ส่งเสียให้เรียน เธอไม่คิดจะเข้าใจฉันก็แล้วไป ยังเอาแต่สร้างปัญหาให้ฉันอีก”
“ร้องไห้อีกแล้ว พอพูดหน่อยก็ร้องไห้ ยายเธอนั่นแหละตามใจจนเสียคน พูดแรงสักคำก็ไม่ได้”
เจียงเสี่ยวสุ่ยมองเด็กสาวที่ถูกผู้หญิงคนนั้นลากจูงอยู่ เด็กสาวตัดผมสั้นประบ่า ก้มหน้าเช็ดน้ำตา บนแผ่นหลังมีหมอกดำทะมึนเกาะอยู่
สิ่งนี้เรียกว่าไออัปมงคล เกิดจากความคิดชั่วร้ายของคนรอบข้าง
มันชอบดูดกลืนความรู้สึกพึงพอใจ ความคาดหวัง ความสุข และความรักใคร่ของผู้คน ยิ่งความคิดชั่วร้ายมาก มันก็ยิ่งแข็งแกร่ง
สิ่งนี้รังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งกร้าวที่สุด มันชอบเกาะติดคนซื่อ ๆ ที่ไม่คิดตอบโต้ อ่อนไหวคิดมาก และถูกรังแกได้ง่าย
ขณะที่หญิงวัยกลางคนพร่ำบ่น เจียงเสี่ยวสุ่ยก็เห็นไออัปมงคลกลุ่มนั้นพองใหญ่ขึ้นอีกวง
เด็กสาวแบกหมอกดำก้อนนั้นเดินอย่างยากลำบากยิ่งกว่าเดิม ร่างของเธอแทบถูกหมอกดำกลืนจนมิด
เธอถูกลากเข้าไปในห้อง พอเดินผ่านเจียงเสี่ยวสุ่ยก็พึมพำเสียงเบาว่า “ขอโทษค่ะ”