ใกล้ถึงช่วงเทศกาลตรุษจีนแล้ว ภายในขบวนรถไฟจึงแน่นขนัด
เมื่อรถไฟจอดเทียบสถานี แม่ลูกคู่หนึ่งก็ขึ้นมา หญิงสาวตั้งครรภ์สวมเสื้อขนเป็ดสีฟ้าอ่อนที่คลุมท้องไว้ได้พอดี เผยให้เห็นกระโปรงหนังรัดรูปด้านใน ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางจัดจ้าน
ผู้เป็นแม่หิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สูงเกือบครึ่งตัว เดินกระเสือกกระสนไปข้างหน้า
เจียงเสี่ยวสุ่ยนั่งอยู่ริมทางเดิน กำลังกอดขนมปังไว้แล้วกัดทีละคำเล็ก ๆ
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัว หญิงตั้งครรภ์เซถลา ร่างครึ่งหนึ่งทิ้งน้ำหนักลงบนไหล่ของเจียงเสี่ยวสุ่ย
“เด็กสมัยนี้ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย เห็นคนท้องแล้วยังไม่รู้จักลุกให้ที่นั่ง ไม่รู้ว่าโรงเรียนสอนกันมายังไง” หญิงตั้งครรภ์บ่น เล็บยาวที่ทาสีไว้จิ้มลงบนใบหน้าของเจียงเสี่ยวสุ่ย
มือคู่นั้นเหลืองซีดแห้งเหี่ยวราวกับกรงเล็บไก่ เล็บมีรอยขวางเป็นเส้น
เจียงเสี่ยวสุ่ยเงยหน้ามองแวบหนึ่ง ก็เห็นว่าระหว่างคิ้วของหญิงคนนั้นดำคล้ำ ร่องใต้จมูกยุบตัว เป็นลางของคนใกล้ตาย
“มองอะไร! ฉันพูดถึงเธอนั่นแหละ ไม่มีมารยาท!”
หญิงวัยกลางคนรีบห้าม “เยว่เยว่ อย่าไปมีเรื่องกับคนอื่นเลย แม่จะวางกระเป๋าลงให้ลูกนั่งพักบนนั้นนะ”
“แม่สายตายาวหรือไง กระเป๋าเตี้ยขนาดนั้น ท้องฉันใหญ่ขนาดนี้จะนั่งลงได้ยังไง”
ชายสูงวัยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้น “มานั่งตรงนี้เถอะ”
“ฮึ!” หญิงตั้งครรภ์ถลึงตามองเจียงเสี่ยวสุ่ย ก่อนหย่อนก้นลงนั่ง “เด็กสมัยนี้ยังสู้ตาแก่ขี้ริ้วไม่ได้สักคน”
ชายสูงวัยหน้าเขียวคล้ำ “หนู พูดแบบนี้ไม่ได้นะ เด็กผู้หญิงคนนี้น้ำตาลในเลือดต่ำจนเป็นลม พนักงานรถไฟเพิ่งอุ้มมาส่งเมื่อครู่นี้เอง ตอนนี้เพิ่งฟื้น ไม่ใช่ว่าไม่ยอมลุกให้ เธอยืนไม่ไหวต่างหาก”
หญิงตั้งครรภ์สวนกลับ “พวกคุณเป็นอะไรกันถึงได้เข้าข้างเธอขนาดนี้ หรือว่ามีอะไรกัน?”
ชายชราโมโหจนแทบเป็นลม “เธอ... เธอนี่มันไร้เหตุผลจริง ๆ!”
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริง ๆ ลูกสะใภ้ฉันไม่ค่อยสบาย อารมณ์เลยร้อนนิดหน่อย ไม่ได้ตั้งใจร้ายอะไร อย่าถือสาเธอเลยนะคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยขอโทษอย่างนอบน้อม
หญิงตั้งครรภ์หยิบโทรศัพท์ออกมาไถดูคลิปอย่างไม่สนใจใคร แถมยังเปิดเสียงดังลั่น เสียงหัวเราะแหลมบาดหูพลันดังก้องไปทั่วตู้รถไฟ
จากคำบอกเล่าของหญิงวัยกลางคน ชายสูงวัยจึงรู้ว่าหญิงตั้งครรภ์เป็นลูกสะใภ้ของเธอ ส่วนลูกชายเป็นตำรวจประจำชายแดน ระหว่างปฏิบัติภารกิจแฝงตัว เขาเปิดเผยตัวตนเพื่อช่วยตัวประกัน สุดท้ายแม้แต่กระดูกก็ยังหาไม่พบ
ลูกสะใภ้เองก็เป็นคนโชคร้าย ไร้พ่อไร้แม่ เพิ่งแต่งงานกันได้ปีเดียว ใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้ว สามีกลับเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่
คราวนี้หญิงวัยกลางคนนั่งรถมาหนานซื่อเพื่อจัดการเรื่องเอกสารการเสียชีวิตของลูกชาย และจะพาลูกสะใภ้กลับบ้านเกิดที่จินซื่อไปดูแล
พูดไปพูดมา น้ำตาก็ไหลลงมา “ฉันมีลูกชายอยู่คนเดียว ในท้องเธอมีสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของลูกชายฉัน เพื่อเด็กแล้ว ต่อให้ต้องทำอะไรฉันก็ยอม”
ชายสูงวัยไม่พูดอะไรอีก แววตาที่มองหญิงตั้งครรภ์อ่อนโยนลงมาก
ที่นี่ตั้งอยู่บริเวณชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้ ติดกับประเทศเพื่อนบ้าน แม้หญิงวัยกลางคนไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ทุกคนก็พอเดาได้ว่าลูกชายของเธอน่าจะเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติด
ผู้โดยสารข้าง ๆ เอ่ยว่า “เมื่อวานดูข่าว เห็นว่ามีตำรวจปราบปรามยาเสพติดของสถานีตำรวจหนานซื่อถูกเปิดโปงตอนแฝงตัว แล้วถูกพ่อค้ายาฝังทั้งเป็น เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน ภรรยาก็กำลังตั้งครรภ์ สถานการณ์เหมือนกับลูกชายคุณเลย น่าสงสารจริง ๆ!”
ขอบตาของหญิงวัยกลางคนแดงก่ำ เธอกัดริมฝีปากกลั้นไม่ให้น้ำตาหยดลงมา
เจียงเสี่ยวสุ่ยเก็บขนมปังที่หญิงตั้งครรภ์ปัดตกขึ้นมา เป่าฝุ่นที่เกาะอยู่อย่างเสียดาย
เธอเงยหน้ามองหญิงวัยกลางคน เห็นว่าตำแหน่งบุตรเต็มอิ่ม วังบุตรกว้างแต่สั้น ดวงชะตามีลูกชายเพียงคนเดียว ลูกชายเป็นคนซื่อสัตย์กตัญญู เป็นวีรชนผู้จงรักภักดีต่อชาติและประชาชน
ส่วนหญิงตั้งครรภ์ข้างกายนั้น โหนกแก้มแผ่ออกด้านข้าง ตำแหน่งคู่ครองลึกยุบ วังสามีภรรยาแห้งเหือด เธอไม่มีสามี แต่มีความสัมพันธ์แลกเงินและร่างกายกับชายหลายคน ซึ่งล้วนเป็นพวกก่ออาชญากรรม
จากโหงวเฮ้ง เด็กในท้องของหญิงตั้งครรภ์เป็นผู้ชาย ส่วนหญิงวัยกลางคนไม่มีหลานชาย แต่มีหลานสาวฝาแฝดหนึ่งคู่
พวกเธอไม่มีทางเป็นแม่สามีกับลูกสะใภ้กันได้
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังได้กลิ่นเหม็นของยาเสพติด
เจียงเสี่ยวสุ่ยหลับใหลมานานนับพันปี เพิ่งฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ และได้ซึมซับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว
ในยุคนี้ พ่อค้ายาในประเทศเพื่อนบ้านทางตะวันตกเฉียงใต้ชุกชุมถึงขั้นให้หญิงตั้งครรภ์กลืนยาเสพติดลงท้อง เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจค้นและลักลอบเข้าประเทศ
หญิงตั้งครรภ์คนนี้แอบอ้างว่าเป็นภรรยาของวีรชนผู้ล่วงลับ ทั้งยังมีเอกสารยืนยัน จึงหลบเลี่ยงการตรวจค้นได้ง่ายขึ้น
หญิงวัยกลางคนหยิบกล่องเนื้อตุ๋นออกจากกระเป๋า ข้างในมีน่องไก่ เนื้อวัว และไข่นกกระทา เนื้อยังอุ่นอยู่ พอเปิดฝากลิ่นหอมก็ลอยฟุ้ง
เจียงเสี่ยวสุ่ยกลืนน้ำลาย
“เยว่เยว่ ลูกไม่ได้กินอะไรทั้งวันแล้ว กินสักหน่อยเถอะ”
ลูกกระเดือกของหญิงตั้งครรภ์ขยับวูบ จู่ ๆ เธอก็ยกมือปัดกล่องอาหารจนคว่ำ “บอกแล้วไงว่าไม่กิน ไม่กิน คาวจะตาย!”
หญิงวัยกลางคนเสียดายอาหาร แต่ก็ไม่มีเวลาสนใจเก็บ รีบร้อนถามว่า “ไม่กินอะไรเลยได้ยังไง เด็กในท้องก็ทนไม่ไหวหรอก อยากกินอะไรล่ะ แม่จะลองหาทางดู!”
“ไม่กิน ฉันไม่กินอะไรทั้งนั้น อย่ามายุ่ง”
“ได้ ๆ ไม่กินก็ไม่กิน” หญิงวัยกลางคนหยิบกระติกน้ำเก็บความร้อนออกมาอีกใบ แล้วพูดเสียงอ่อน “งั้นดื่มน้ำสักหน่อยนะ ดูสิ ปากแห้งหมดแล้ว”
หญิงตั้งครรภ์เลียริมฝีปากที่ลอก ก่อนคว้ากระติกน้ำไปขว้างลงพื้น “บอกแล้วไงว่าไม่กินไม่ดื่ม น่ารำคาญหรือเปล่า ฉันหิวฉันไม่รู้ตัวเองหรือไง?”
เธอกดท้องที่ส่งเสียงโครกคราก เลียริมฝีปากแห้งผาก สายตาที่มองหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันจะนอนสักพัก”
พอหลับก็ไม่รู้สึกหิวแล้ว พอถึงที่หมาย เธอก็ถ่ายของในท้องออกมา จากนั้นก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก
ได้กินชานมกับอาหารชุดใหญ่ ซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋า อยากกินอะไรก็กิน อยากได้อะไรก็ซื้อ!
“เฮ้อ!” หญิงวัยกลางคนนั่งยอง ๆ เก็บเนื้อตุ๋นที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมา
คนข้าง ๆ ปลอบเธอ “คนท้องก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ พี่สาวก็ทำใจให้สบาย คิดถึงเด็กในท้องให้มาก ๆ นะ”
หญิงวัยกลางคนเช็ดน้ำตาที่หางตา พอเห็นเจียงเสี่ยวสุ่ยจ้องเนื้อตุ๋น ก็หยิบกล่องใหม่จากกระเป๋าส่งให้ด้วยความเกรงใจ “หนู หิวหรือเปล่า กล่องนี้ยังไม่ได้เปิด เอาไปกินเถอะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยห้ามน้ำลายที่เอ่อท้นไม่อยู่ ลังเลเล็กน้อยก่อนรับมา “ขอบคุณค่ะ”
เธอผอมแห้ง คางเรียวแหลม ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ มองแล้วชวนให้คนเอ็นดู
หญิงวัยกลางคนถอนหายใจ “กินเถอะ ถ้าไม่พอยังมีอีกนะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยกัดน่องไก่ เนื้อแน่นฉ่ำน้ำเต็มคำแผ่ซ่านไปทั่วปาก
เธอหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ
พอกินเนื้อบนกระดูกไก่หมด เธอก็เคี้ยวกระดูกกรุบ ๆ จนแหลกแล้วกลืนลงไป คนรอบข้างต่างตกใจ คิดว่าเด็กสาวคนนี้คงหิวจนเพี้ยนไปแล้ว
ยังดีที่เป็นคนหนุ่มสาว ฟันถึงได้แข็งแรง
หญิงวัยกลางคนเอ่ยว่า “ค่อย ๆ กิน ยังมีอีกนะ”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเงยหน้าขึ้น เผยฟันขาวสะอาด ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “คุณป้าคะ หลานสาวสองคนของคุณใกล้ตายแล้ว”
หญิงวัยกลางคนชะงัก หันมาตำหนิ “เด็กคนนี้ พูดอะไรก็แช่งคนอื่นเลยนะ”
เธอมองท้องของลูกสะใภ้ “แล้วหนูรู้ได้ยังไงว่าเป็นหลานสาวสองคน?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบ “มีคนผ่าท้องเอาพวกเธอออกมา แล้วฝังลงดินพร้อมกับศพของแม่ ตอนนี้ยังมีลมหายใจ แต่พลังชีวิตริบหรี่มาก”
เสียงกระแทกดังขึ้น
กระติกน้ำเก็บความร้อนในมือหญิงวัยกลางคนร่วงลงพื้น มือของเธอสั่นเทาขณะลุกขึ้น “หนู... กำลังพูดเรื่องอะไร...”
เจียงเสี่ยวสุ่ยเคี้ยวกระดูกไก่ดังกร๊อบ ๆ พลางชี้ไปที่หญิงตั้งครรภ์ “ฉันบอกว่าคนคนนี้ไม่ใช่ลูกสะใภ้ของคุณ ลูกสะใภ้ตัวจริงถูกฆ่าตายไปแล้ว”
……