“ข่าวด่วนล่าสุด เกิดเหตุไฟไหม้ในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติเขาเหนือ มีผู้สูญหาย 19 คน ขณะนี้ยังไม่พบผู้บาดเจ็บหรือเสียชีวิต และกำลังเร่งให้ความช่วยเหลือ”
“ผู้สูญหายเป็นสมาชิกกองถ่ายของบริษัทแห่งหนึ่ง รวมถึงเจ้าหน้าที่บางส่วนของทีมกู้ภัย”
ในข่าว ผู้สื่อข่าวยื่นไมโครโฟนไปตรงหน้าผู้กำกับหยางเพื่อสัมภาษณ์
ในที่สุดเจียงเหยียนก็ต่อสายโทรศัพท์ติด ทว่าปลายสายกลับเป็นเสียงของผู้กำกับหยาง “ฮัลโหล?”
เจียงเหยียนขมวดคิ้ว “ทำไมเป็นคุณล่ะ เสี่ยวสุ่ยอยู่ไหน?”
ในโทรทัศน์ ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างผู้กำกับหยางกำลังอุ้มเสื้อขนเป็ดสีขาว โทรศัพท์ที่อยู่ในเสื้อดังขึ้น ผู้กำกับหยางจึงหยิบขึ้นมารับสาย
เจียงเหยียนได้ยินเสียงวุ่นวายจากปลายสาย ผู้กำกับหยางร้อนใจจนดวงตาแดงก่ำ “เสี่ยวสุ่ยยังอยู่ในกองเพลิง ตอนนี้กำลังจัดทีมเข้าไปช่วย”
“อะไรนะ?!”
เจียงเหยียนวางสาย แล้วเพิ่งสังเกตเห็นภาพในโทรทัศน์ เขารีบคว้าเสื้อคลุมแล้วออกจากบ้าน
เจียงหมิงจู๋ถาม “พี่สาม จะไปไหนคะ? แล้วเรื่องไปออกรายการล่ะ?”
เจียงเหยียนเริ่มหมดความอดทน “ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง โทรหาเจียงหมิง บอกว่าเสี่ยวสุ่ยเกิดเรื่อง อยู่ที่เขาเหนือ”
“เสี่ยวสุ่ย เสี่ยวสุ่ย อีกแล้ว! ก็มีแต่เสี่ยวสุ่ย!” เจียงหมิงจู๋เห็นเจียงเหยียนเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง จึงจ้องภาพในโทรทัศน์เขม็ง ก่อนทุบชามข้าว “ทำไมไม่ปล่อยให้ยัยนั่นถูกไฟคลอกตายไปซะเลย!”
ข่าวไฟป่าที่เขาเหนือแพร่กระจายไปทั่วทุกหนแห่ง
โลกออนไลน์แตกตื่นกันเป็นวงกว้าง
“มีใครรู้สึกไหมว่าในกองไฟมีอะไรบางอย่างอยู่”
มีคนจับภาพหน้าจอทีละเฟรม จึงพอมองเห็นเค้าโครงสีแดงชาดขนาดใหญ่ท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นฟ้า
“เหมือนถุงเลือดใบยักษ์เลย น่ากลัวมาก”