เสียงของเหยียนเจินดังมาจากหน้าประตู “อีก 47 วัน ใบหน้านี้ก็จะงดงามสมบูรณ์แบบแล้ว ถ้าตอนนี้เธออยากไป ก็ไปได้”
ท้องของเจียงหมิงจู๋ร้องโครกครากขึ้นมา
เธอไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว ดื่มเพียงยาที่ชายชราส่งมาให้
หรือว่าจะเป็นเพราะยานี่?
เหยียนเจินกล่าวว่า “นี่เป็นตำรับลับเฉพาะของฉัน น้ำแกงคืนวัย ต้องใช้เวลา 49 วันถึงจะสมบูรณ์แบบ ถึงตอนนั้น ต่อให้เป็นผู้หญิงที่ขี้เหร่ที่สุด ก็จะงดงามจนหาที่เปรียบไม่ได้”
ไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานสิ่งล่อตาล่อใจอย่างความงามได้
เจียงหมิงจู๋ราวกับถูกรางวัลที่หนึ่ง
ตอนนี้เธอก็งดงามขนาดนี้แล้ว แล้วอีก 47 วันให้หลังล่ะ ตอนนั้นเธอจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร?
ถึงตอนนั้น เจียงเสี่ยวสุ่ยจะนับเป็นอะไรได้
เมื่อมีใบหน้าเช่นนี้ เธอจะต้องกังวลว่าจะไม่ได้รับความรักจากตระกูลเจียงไปทำไม ไม่สิ ตระกูลเจียงจะนับเป็นอะไรได้ เธออยากได้อะไรก็ต้องได้ รวมถึงพี่หนานซานของเธอด้วย
เจียงหมิงจู๋ยังไม่ดีใจจนหน้ามืดตามัว “คุณช่วยฉันเพราะอะไร?”
เหยียนเจินแค่นเสียง “ศิษย์ตัวน้อย ความจำแย่จริงนะ อาจารย์แก่แล้วก็จริง แต่ยังไม่ตายนี่”
พูดจบ เขาก็จุ่มนิ้วลงในน้ำที่ลอยอยู่กลางอากาศ แล้ววาดยันต์คุ้มภัยลงบนพื้น
เจียงหมิงจู๋ถึงได้เพ่งมองใบหน้าของเขาอย่างละเอียด ดูคล้ายกับใบหน้าที่เธอจำได้อยู่หลายส่วนจริง ๆ
เหยียนเจินกล่าวว่า “เอาทองแท่งพวกนั้นของเธอมาแลกน้ำแกงคืนวัยสักชุด พอได้ดิบได้ดีแล้วก็อย่าลืมสำนัก”
เจียงหมิงจู๋เจ็บปวดใจไม่น้อย
นั่นเป็นเงินเก็บส่วนตัวที่หญิงชราสะสมมาทั้งชีวิต เธอกะคร่าว ๆ ว่ามีมูลค่ากว่าร้อยล้านแล้ว
ชายชรานี่แค่ขยับปากไม่กี่คำก็คิดจะฮุบไปทั้งหมด