เขากล่าวว่า “เด็กอายุ 6 ขวบควรหัดนอนด้วยตัวเอง การบ้านที่คุณครูสั่งไว้ในสัปดาห์นี้คือให้นอนคนเดียว แล้วให้ผู้ปกครองเซ็นชื่อ”
ฟู่เหยียนเหลือบมองเขาอย่างหวาด ๆ ดูหวั่นกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยากจากเจียงเสี่ยวสุ่ย จึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วคว้าแขนเสื้อของเจียงเสี่ยวสุ่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ฟู่ไท่ไท่มองแล้วรู้สึกสงสารจับใจ
“คืนนี้มานอนกับย่าทวดนะ ย่าทวดจะเซ็นชื่อให้เอง”
ฟู่เหยียนทำหน้ามุ่ยอย่างน่าสงสาร สุดท้ายก็ได้แต่พยักหน้า
ฟู่ไท่ไท่ถามว่า “แล้วอารองของหนูล่ะ?”
ครอบครัวของอารองเดินตามหลังฟู่หมิงหยวนเข้ามา
ฟู่ไท่ไท่ถามว่า “ลูกคนรอง โครงการเขาเหนือเป็นหน้าที่ของแกไม่ใช่เหรอ ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
อารองฟู่ยังไม่ทันได้พูด อาสะใภ้รองก็รีบร้อนชิงตอบ “ก็เพราะผู้จัดการคนก่อนนั่นแหละค่ะ ยักยอกเงินหลวงไปเชิญซินแสฮวงจุ้ยอะไรสักคน จนเรื่องวุ่นวายไปหมด ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอผู้จัดการคนนั้นถูกจับ เขาเหนือก็เกิดเรื่องเลย”
ฟู่ไท่ไท่ถามว่า “หมายความว่าอยากให้ปล่อยตัวผู้จัดการคนนั้นงั้นเหรอ?”
อาสะใภ้รองหัวเราะแห้ง ๆ “ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่อยากบอกคุณแม่ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเรา เป็นเรื่องที่ผู้จัดการคนนั้นทิ้งไว้ต่างหากค่ะ”
ฟู่ไท่ไท่ถามว่า “ถ้าไม่เกี่ยวกับพวกแก แล้วรีบร้อนหนีไปทำไม?”
อารองฟู่ถูกหญิงชราตอกหน้าจนโกรธ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออก ได้แต่ข่มเพลิงโทสะไว้ในใจ “แม่ครับ เมื่อก่อนเขาเหนืออยู่ในมือผมไม่เคยเกิดเรื่อง พอเพิ่งย้ายมาอยู่ในความดูแลของหมิงหยวนก็เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น แล้วทำไมถึงมาโยนความผิดให้ผมล่ะครับ”