ฟู่หมิงหยวนทำราวกับไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
เขาอุ้มฟู่เหยียนขึ้นมาแล้วส่งให้ผู้ช่วยฉิน “พาคุณหนูเล็กกลับบ้านก่อน”
บังเอิญว่าผู้ช่วยฉินเป็นพวกที่มีพลังหยางอ่อนยิ่ง
ฉากเมื่อครู่เขาเห็นชัดแจ๋วทุกอย่าง
“ผะ ผม...” ผู้ช่วยฉินต่อสู้กับตัวเองอย่างหนัก ก่อนจะรับเด็กหญิงที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา แถมดูมีพิรุธตั้งแต่แรกเห็นมาอุ้มไว้ด้วยความหวาดผวา “คะ ครับ คุณฟู่”
เจียงเสี่ยวสุ่ยถามอย่างสงสัย “คุณหนาวเหรอ?”
ฟันของผู้ช่วยฉินกระทบกันกึก ๆ “ชะ ใช่ครับ ผะ ผมหนาว กุญแจรถผมหาย รอไปพร้อมกับพวกคุณได้ไหมครับ”
เขาเห็นกับตาว่าเงาผีนั่นถูกเด็กหญิงคนนี้ดูดเข้าไปในท้อง
เขาไม่กล้าอุ้มเด็กหญิงที่ไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรแปลงกายมา กลับบ้านตามลำพัง หากกลางทางเกิดเผยความดุร้ายขึ้นมาจะทำอย่างไร
เจียงเสี่ยวสุ่ยตอบ “ไม่ได้หรอก ฉันต้องจัดการพระเศียรพระพุทธรูป คุณไปกับพี่ชายฉันเถอะ”
เจียงเหยียนโบกมือไล่ “ไป ๆ ๆ อย่ามาพาลให้ฉันเดือดร้อนไปด้วย”
“ถุย ๆ!” เขาตบปากตัวเองเบา ๆ แล้วคว้าเจียงเสี่ยวสุ่ยไว้ “เสี่ยวสุ่ย อย่าเข้าใจผิดนะ พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น พี่เป็นห่วงเธอ” เขาโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอ “เด็กนี่มาจากไหนกัน เธอก็รับมาเป็นน้องเฉยเลย รู้จักกันหรือเปล่า?”
ฟู่หมิงหยวนก็เหมือนกัน เด็กคนไหนก็รับมาเป็นลูกตามใจ แถมยังตั้งชื่อให้เรียบร้อย
เขาพูดว่า “เสี่ยวสุ่ย เป็นเด็กบ้านใครหายหรือเปล่า เราควรช่วยตามหานะ ไม่งั้นส่งสถานีตำรวจไปก่อนดีไหม”
เจียงเสี่ยวสุ่ยบอก “พี่สาม เธอเป็นลูกที่ฉันคลอดเองจริง ๆ”
“ได้ ๆ เธอคลอดเอง เธอเก่งจริง ๆ คลอดเด็กที่โตพอจะซื้อซีอิ๊วได้ในอึดใจเดียวเลยนะ!”
เจียงเหยียนโมโหจนแทบระเบิด “กลับไปเมื่อไหร่ ฉันจะให้พี่รองจัดการเธอ!”