ฟู่หมิงหยวนชะงักไปชั่วขณะ
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ผู้หญิงคนนี้หน้าตางดงามเป็นเลิศ แถมบนใบหน้ายังมีเค้าคล้ายเจียงเสี่ยวสุ่ยอยู่บ้าง
แต่เจียงเสี่ยวสุ่ยมีพี่ชายสี่คน และไม่มีญาติคนอื่นอีก
หรือเขาจะเดาผิด สิ่งที่อยู่ในร่างไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เจียงเสี่ยวสุ่ย แต่เป็นใบหน้าของเธอ? แค่ใครหน้าตาคล้ายเธอ เขาก็อยากเข้าใกล้ทั้งนั้นหรือ?
ไม่รู้ทำไม ฟู่หมิงหยวนถึงรู้สึกเหมือนสูญเสียบางอย่างไป แต่แล้วก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างมาก
เขามาหาอาจารย์หวังเพราะอยากรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในร่างคืออะไร อีกอย่างก็อยากให้อาจารย์หวังหาวิธีสะกดมันไว้ เขามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ไม่อยากทำผิดพลาดก่อนตายจนสร้างความเดือดร้อนโดยไม่จำเป็นให้ทั้งสองฝ่าย
แต่ดูจากตอนนี้ สิ่งนั้นก็ถูกคนอื่นดึงดูดได้เหมือนกัน แค่เขาหลบหน้าเจียงเสี่ยวสุ่ยก็พอ
อาจารย์หวังมองตามสายตาของเขาไป เห็นเพียงแผ่นหลังสีเงินแวบหนึ่งเท่านั้น
“คุณนี่…”
ฟู่หมิงหยวนฝืนยิ้ม “ผมคงคิดมากไปเอง รบกวนคุณเพิ่งลงจากเครื่องบินก็ต้องมาฟังผมพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้แล้ว”
อาจารย์หวังตอบ “ไม่เป็นไร ผมเองก็ต้องคอยรู้สภาพร่างกายของคุณอยู่เสมอ ปราณอาฆาตจากโลหิตเป็นของบำรุงชั้นดีสำหรับสิ่งอัปมงคลมากมาย แต่พูดตามตรง ต่อให้สิ่งสกปรกพวกนั้นเข้าใกล้ตัวได้ ก็อยู่ร่วมกับปราณอาฆาตจากโลหิตของคุณไม่ได้”
“อืม”
ฟู่หมิงหยวนขมวดคิ้วแน่น ไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือคัดค้านคำพูดของอาจารย์หวัง