ปลายเล็บเย็นเยียบจ่อเข้ามาใกล้ลำคอ ความเจ็บแปลบแล่นผ่านผิวหนัง หญิงชรากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “มีเงิน 60,000 หยวนอยู่ในตู้ใต้เตียงฉัน อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉัน!”
เจ้าของบ้านหน้าซีด “แม่ เงินอะไร แม่แก่จนเลอะเลือนไปแล้วหรือ ใต้เตียงแม่จะมีเงินได้ยังไง”
หญิงชราตะโกนลั่นอย่างหวาดผวา “ฉันรู้แล้วว่าผิด เงินฉันไม่ได้แตะสักหยวน พวกคุณเอาไปได้เลย อย่าทำร้ายฉันถึงตาย ช่วยด้วย! ฉันไม่อยากตาย!”
พอร้องออกมา แรงที่กดแขนเธอไว้ก็คล้ายจะหายไป
เธอรีบแบมือออกทั้งสองข้าง ทรุดแผ่ลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่
เพื่อนบ้านพากันถอนใจ “คุณป้านี่ก็เหลือเกิน เงินที่เขาเอาชีวิตเข้าแลก ตั้งใจเก็บไว้ให้ลูกสาวเป็นสินเดิม ปกติจะเห็นแก่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอทน แต่นี่คิดจะเอาเงินก้อนนี้ด้วยหรือ”
“แกไม่เคยสนใจหรอก เห็นอะไรหยิบได้ก็หยิบ บ้านไหนบ้างที่ไม่เคยโดนแกหยิบของไป”
“เมื่อกี้โดนของเข้าสิงหรือเปล่า หรือว่าผีเข้า น่ากลัวชะมัด”
“เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ หรือว่าเธอทำอะไรอยู่เบื้องหลัง ถึงพูดไม่กี่คำก็ทำให้หญิงชราคายเงินออกมาได้”
หญิงชราลุกพรวด แล้วรีบวิ่งลงบันไดไป
“เฮ้! จะไปไหนน่ะ” ใครคนหนึ่งร้อง “เราต้องขวางเธอไว้หรือเปล่า ดูท่าจะหนีแล้ว!”
หวังเชี่ยนมองไปทางเจียงเสี่ยวสุ่ย
แต่เจียงเสี่ยวสุ่ยกลับหันไปมองเจ้าของบ้าน “แม่คุณกำลังจะไปเอาเงิน คุณไม่ไปช่วยหน่อยหรือคะ”
เจ้าของบ้านตอบ “เงินอะไร ผมจะไปรู้ได้ยังไง”
เจียงเสี่ยวสุ่ยกล่าว “เอาเงินของคนตายไปใช้ ต้องชดใช้ด้วยอายุขัย คนทั้งบ้านของคุณรวมกันแล้วก็เหลืออายุขัยไม่เท่าไร แม่คุณใช้ไม่พอ ก็จะมาเอาจากคุณ ถ้าของคุณไม่พอ ก็จะไปเอาจากลูกชายคุณ”