เจียงเสี่ยวสุ่ยรู้สึกว่าชีวิตหลายพันปีก่อนหน้านี้ของตัวเองช่างสูญเปล่า ไม่เคยได้ลิ้มรสความอร่อยสุดแสนวิเศษเช่นนี้มาก่อน
เธอเสียดายช่วงเวลาหลายพันปีที่พลาดไปอย่างสุดซึ้ง
ในหัวของฟู่หมิงหยวนกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก เขาพยายามหักห้ามใจไม่ให้ถลำลึก แต่เพียงครู่เดียวก็ถูกกลิ่นอายหอมหวานสดชื่นของหญิงสาวดึงดูดอีกครั้ง
เขาช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วเดินไปทางเตียง
ผ้าคลุมหน้าสีแดงเลื่อนหลุด เผยให้เห็นดวงตาของเจียงเสี่ยวสุ่ยที่โค้งงอนราวจันทร์เสี้ยว
เมื่อเห็นใบหน้างดงามอ่อนเยาว์ของหญิงสาว ฟู่หมิงหยวนก็ได้สติกลับมาจากห้วงลุ่มหลง เขาพยายามดึงเจียงเสี่ยวสุ่ยออกจากตัว แต่ถึงเธอจะดูผอมเพรียว แรงกลับมากจนน่ากลัว เขาถึงกับขยับเธอไม่ได้แม้แต่น้อย
กลัวว่าหากใช้กำลังจะทำให้เจียงเสี่ยวสุ่ยบาดเจ็บ เขาจึงเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นรุก หวังให้เธอรู้สึกว่าตัวเองสู้ไม่ไหวแล้วถอยไปเอง
เจียงเสี่ยวสุ่ยครางเสียงแผ่ว รู้สึกว่าปราณอาฆาตจากโลหิตเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เธอสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย
“ไม่ได้ ห้ามทำแบบนี้”
ถ้าเธอกลับคืนร่างเดิมตอนนี้ ฟู่หมิงหยวนต้องตกใจแน่
เจียงเสี่ยวสุ่ยฝืนควบคุมตัวเอง ก่อนจะลงจากตัวฟู่หมิงหยวนอย่างยากลำบาก
เธอเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังนั่งคร่อมเอวของฟู่หมิงหยวนอยู่ ริมฝีปากบางของชายหนุ่มถูกเขี้ยวเสือของเธอขบจนเป็นแผล
“ตายจริง ฉันทำคุณเจ็บหรือเปล่า!” เจียงเสี่ยวสุ่ยโน้มตัวเข้าไปเป่าแผลอย่างเป็นห่วง “เป่าแล้วจะได้ไม่เจ็บ ต่อไปฉันจะระวังให้มากกว่านี้นะ”
ฟู่หมิงหยวนกัดฟันกรอด กว่าจะฝืนกดปฏิกิริยาของร่างกายลงได้