“เฒ่าเซียว ฉันไม่จบกับคุณแน่!” เจียงเสี่ยวสุ่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ
เธอฝืนทนความเจ็บแสบจากการถูกเผา คว้าแส้ตีเทพไว้แน่น ก่อนกระชากเหยียนเจินเข้ามาหาตัวอย่างแรง
แรงกระชากมหาศาลทำให้เหยียนเจินที่ยืนอยู่บนหลังคา มองลงมาจากที่สูง ถูกดึงจนหัวโขกเข้ากับราวกั้น
เขาไม่คิดเลยว่าสัตว์ประหลาดตนนี้จะไม่กลัวแส้ตีเทพ
ท่ามกลางความตื่นตะลึง เขารีบสร้างปราณคุ้มกายขึ้นมา
เขาท่องคาถา สะบัดยันต์เผยร่างแท้ออกไปหนึ่งแผ่น อาศัยยันต์ธรรมลักษณ์สำแดงร่างธรรมลักษณ์ที่แท้จริง
แสงสีทองสายหนึ่งลอยขึ้นจากด้านหลังเขา
พลังวิญญาณไหลผ่านแส้ตีเทพออกไปไม่ขาดสาย อักขระบุญกุศลสีทองบนปลายแส้เปล่งประกาย ราวกับมังกรทองคำรามที่ฉีกท้องนภา
เจียงเสี่ยวสุ่ยสัมผัสได้ถึงอันตรายโดยสัญชาตญาณ พลังในร่างพลุ่งพล่านออกมา
เปลวเพลิงโหมกระหน่ำขึ้นฉับพลัน เปลวไฟร้อนระอุพุ่งวูบไปในอากาศ พอสัมผัสแส้ยาวก็ลุกโชนขึ้นทันที
แส้ตีเทพถูกขัดขวาง เปลวไฟสะบัดจนคิ้วของเหยียนเจินปลิวหายไป เขาโกรธจนหนวดกระดิก ตาถลน “ปีศาจชั่ว! วันนี้ฉันจะปราบแกให้ได้!”
เขาทะยานขึ้นกลางอากาศ หยิบยันต์สี่แผ่นออกมาจากด้านหลัง แล้วโยนไปยังทิศทั้งสี่รอบตัวเจียงเสี่ยวสุ่ย
จากนั้นก็วาดยันต์ปราบมารกลางอากาศ
ตอนที่เขาฝังหลินซินไว้ในอดีต เขากลัวว่าทาลบาจะหนีไปหลังดูดซับไอมาร จึงวางค่ายกลปราบมารไว้ที่นี่ ตอนนี้จึงได้ใช้พอดี
ค่ายกลปราบมารเริ่มทำงาน มุมทั้งสี่กลายเป็นประตูมรณะทั้งหมด
เรื่องนี้ยั่วโทสะของเจียงเสี่ยวสุ่ยขึ้นมาได้สำเร็จ
“ใครสอนคุณ? นี่เป็นวิชาอาคมของสำนักเทียนเสวียน คุณเป็นคนรุ่นหลังของสำนักเทียนเสวียนหรือ?”