เจียงเสี่ยวสุ่ย: “จุดเกิดเหตุอยู่ในห้องน้ำของสาขาบริษัท ศพซ่อนอยู่ตรงนั้น ถ้าไปตอนนี้ยังหาเจอ”
ผู้ช่วยฉินนึกถึงนักบัญชีที่หายตัวไปจากสาขาบริษัทขึ้นมาทันที
เขาพยายามกระชากขาตัวเองออกจากมือของผีสาวอย่างสุดแรง แล้วถามเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัวว่า “คะ...คุณเป็นใคร?”
ผีสาวแหวกผมออก เผยให้เห็นใบหน้าบวมเป่งจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำเพราะขาดอากาศ “ฉันคือไฉ่ไฉ่ไง ดูสิว่าตอนนี้ฉันขี้เหร่แล้วใช่ไหม”
ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้เรือนผมเป็นสีม่วงคล้ำชวนสยอง แต่ยังพอมองออกว่าเจ้าของใบหน้าเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย ก่อนตายเธอน่าจะเป็นคนงามคนหนึ่ง
ผู้ช่วยฉินพยายามตั้งสติ ก่อนจะมองหาเงาคุ้นตาบนใบหน้าสยดสยองนั้นอย่างยากลำบาก
พอจำได้ว่าเป็นใคร เขาก็มีสีหน้าตื่นตะลึง “ทำไมถึงเป็นคุณ?”
“คุณไม่ได้ไปตรวจบัญชีที่สาขาบริษัทหรอกเหรอ? คนทางนั้นบอกว่าคุณหายตัวไป เกิดอะไรขึ้น?”
ไฉ่ไฉ่ตื่นเต้นจนโบกไม้โบกมือ ผมดำขลับสะบัดพลิ้วราวกับมีชีวิต ยิ่งทำให้เธอดูน่ากลัวกว่าเดิม
“ฉันไม่รู้เลย ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำ พอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ถ้าไม่เห็นหน้าตัวเองที่เหมือนศพแบบนี้ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าตายแล้ว?!”
“ในนิยายบอกว่าคนตายจะกลับไปยังสถานที่ที่คิดถึงที่สุด งั้นฉันก็ควรกลับไปนอนบนเตียงสิ ฉันจะมาบริษัททำบ้าอะไรเนี่ย?”
เจียงเสี่ยวสุ่ยถามว่า “จำได้ไหมว่าก่อนตายกำลังทำอะไรอยู่?”
“ฉันไปตรวจบัญชีที่สาขาบริษัทกับทีม ยอดเงินในบัญชีไม่ตรง พวกเราเลยไปขอสมุดบัญชีต้นฉบับกับกุญแจถอดรหัสจากพวกเขา”
“ผู้จัดการจางคนนั้นเลวสุด ๆ ส่งคนมาจับตาดูพวกเรา แถมยังจงใจทำลายเอกสารอีก เขาไม่รู้หรอกว่าฉันถอดรหัสคอมพิวเตอร์ของเขาได้ ฉันแอบคัดลอกประวัติแชตกับรายการโอนเงินของเขามาแล้ว”