เพียงนึกคิด นางก็มีภูตอสูรเข้ามาลงมือแทนทันที
แสงเงานับไม่ถ้วนพุ่งออกมา ริ้วโลหิตแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยในพริบตา
วิญญาณกระจกถูกริ้วโลหิตดึงดูดให้มาเกาะอยู่บนตัวเว่ยผู้อำนวยการ เมื่อริ้วโลหิตถูกตัดขาด วิญญาณกระจกที่ซ่อนอยู่ในร่างของเว่ยผู้อำนวยการก็ไม่อาจกลับเข้าไปในกระจกทองแดงได้อีก
สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ทุกตนในที่นั้นต่างได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและคับแค้นใจ
เจียงเสี่ยวสุ่ยคว้าคางเว่ยผู้อำนวยการไว้ฉับพลัน ร่างของเขาพลันคลายลงราวกับถูกปิดสวิตช์ ก่อนจะหงายหลังล้มตึงอย่างแข็งทื่อ ลมหายใจขาดห้วง
เลขาจ้าวหน้าซีดเผือด ฝืนเฮือกสุดท้ายวิ่งหนีออกจากข้างกายเขา
ตำรวจรวมตัวกันอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์วิ่งตามเลขาจ้าวมา พอเห็นภาพตรงหน้า ก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตกใจ
เลขาจ้าวหมอบอยู่บนพื้น ร่างกายมีรูอยู่หลายแห่ง เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด ทว่ากลับไหลไปรวมกันอยู่ใต้เท้าของเว่ยผู้อำนวยการ
ใครเห็นก็รู้ว่านางอาการไม่ดีแล้ว
พ่อสามีของนางรีบเข้าไปประคอง “รีบช่วยคนสิ พวกคุณยืนอึ้งกันอยู่ทำไม!”
ผู้อำนวยการเห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกตาพร่าแทบเป็นลม
“เร็วเข้า มีหมอไหม มาดูอาการพวกเขาที!”
คนในที่นั้นไม่มีใครขยับ
อิ่นเซี่ยงหน่วนร้อนใจจนเอ่ยว่า “ท่านผู้เฒ่าเสิ่น คุณหวัง ขอร้องละค่ะ ช่วยดูสองคนนี้หน่อย อย่างน้อยช่วยห้ามเลือดก่อนก็ได้ ถ้าปล่อยให้เลือดไหลต่อไปแบบนี้ เธอคงรอรถพยาบาลไม่ไหว”
คุณหวังไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เขาไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง”
อิ่นเซี่ยงหน่วนกล่าว “คุณหวัง พูดแบบนั้นได้ยังไงคะ เขาหมดลมหายใจไปแล้วชัด ๆ”
ท่านผู้เฒ่าหวังขมวดคิ้ว หญิงคนนี้เคยมาหาเขาหลายครั้ง อยู่ ๆ ก็เอาอกเอาใจเขา อยากให้เขาร่วมมือกับฟู่ซื่อ