นี่คือร่องรอยที่เธอทิ้งไว้
กระจกทองแดงมาแล้ว
เธอหันขวับไปทางประตูด้านนอก
คนส่วนใหญ่ในห้องโถงราวกับสัมผัสได้เช่นเดียวกับเธอ ต่างพากันมองไปทางนั้นพร้อมเพรียง
ฝูงชนเริ่มส่งเสียงฮือฮา
ผู้ช่วยฉินวิ่งร้องไห้โฮเข้ามา รองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง «ปรมาจารย์ ช่วยผมด้วย! เขาฟื้นแล้ว! เขาจะฆ่าผม!»
ด้านหลังผู้ช่วยฉิน มีคนร่างผอมแห้งราวกับซากศพไล่ตามเขาไม่ยอมห่าง
คนคนนั้นไม่ได้สวมรองเท้า แต่สวมชุดคนไข้ของโรงพยาบาล ร่างกายผ่ายผอม เบ้าตาลึกโบ๋ ใบหน้าดูคล้ายกะโหลกที่มีเนื้อหุ้มอยู่ชั้นหนึ่ง
ดูแล้วน้ำหนักคงไม่ถึง 30 กิโลกรัม
คนแบบนี้ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรง ทว่าเขากลับวิ่งฉิวว่องไวราวกับลิง ฝ่าฝูงชนได้อย่างคล่องแคล่ว ถึงขั้นกระโดดพรวดขึ้นไปบนกำแพงสูงสามเมตร แล้วกระโจนลงมาตรงหน้าผู้ช่วยฉิน
ผู้ช่วยฉินเหลือกตา ก่อนจะหงายหลังล้มลง
และล้มไปตรงหน้าเจ้านายของเขาพอดี
ฟู่หมิงหยวนคว้าตัวเขาไว้ มืออีกข้างพุ่งไปคว้าแขนซากศพด้วยความเร็วราวสายฟ้า กรงเล็บคมกริบประหนึ่งอุ้งมือสัตว์ร้าย
ในเวลาเดียวกัน ซากศพพลันหมดแรง ร่างอ่อนยวบล้มลงกับพื้น
เหล่าภูตอสูรทั้งหลายเห็นเหตุการณ์นี้เต็มตา
สีหน้าของพวกเขาพลันไม่สบอารมณ์
ตัวบ้าอะไร กล้ามาทำลายงานแต่งของสัตว์อสูรร้ายงั้นหรือ
หางของพานเจิงพุ่งออกไปพร้อมกระบี่ มุ่งตรงไปยังนอกเรือน
ชั่วพริบตา การโจมตีนับไม่ถ้วนก็ทะยานตามออกไป
ไม่รู้ว่ากระจกทองแดงปรากฏขึ้นในลานตั้งแต่เมื่อไร มันตั้งอยู่นอกเรือนอย่างเงียบงัน ผิวกระจกใสสะอาดราวกับเพิ่งสร้างเสร็จ สะท้อนภาพภายในออกมา