ภาพมืดลง
ทุกคนต่างคิดว่าจบแล้ว แต่เมื่อเพ่งมองให้ดี ก็ยังพอแยกเค้าโครงของหินงอกหินย้อยได้เลือนราง
แสงสว่างในถ้ำคงดับลงแล้ว
ทุกคนกลั้นหายใจ ตั้งใจฟัง และยังได้ยินเสียงหอบหายใจหนักหน่วงจากในถ้ำ
ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้เป็นภาษาญี่ปุ่น
“ช่วยด้วย!”
“รีบปล่อยเขาไป!”
“มีอะไรบางอย่างคลานขึ้นมาแล้ว... ฮือ...”
“ขาฉัน... อ๊า อย่าเข้ามาในตัวฉันนะ ฮือ...”
เสียงครางอู้อี้ดังปะปนกับเสียงปืนที่ลั่นเป็นระยะ ผ่านไปเกือบ 15 นาที ภาพก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด
มีคนเปิดไฟฉายขึ้นอีกครั้ง ถ้ำหินปูนสว่างไสวขึ้นมา แสงไฟฉายส่องให้เห็นใบหน้างดงามผุดผ่องของเซียงอวิ๋น บนพื้นมีเสื้อผ้าทหารญี่ปุ่นหลายชุด เข็มขัดหนังหลายเส้น ปืนหลายกระบอก และระเบิดมือ
เซียงอวิ๋นพบจู้จื่อที่ริมธาร เขาแทบไม่เหลือลมหายใจแล้ว
เธอออกแรงอย่างหนักกว่าจะลากจู้จื่อขึ้นมาจากใต้น้ำได้
เธออ้าปาก พ่นหนวดที่คล้ายรากไม้ออกมา ใช้ดาบปลายปืนเฉือนมันออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วป้อนเข้าปากจู้จื่อ
พอชิ้นนั้นเข้าปากก็ละลายทันที ริมฝีปากของจู้จื่อเริ่มมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง
เซียงอวิ๋นแบกเขาเดินออกไป ผู้คนที่อยู่นอกจอต่างเห็นเพียงร่างเล็กของเซียงอวิ๋นยืนขึ้นจนสูงกว่าจู้จื่อ ตอนนั้นเองพวกเขาถึงสังเกตเห็นว่าท่อนล่างของเธอราวกับถูกพันไว้ด้วยรากไม้
รากไม้ขยับไหว ช่วยดันเธอให้เดินออกไป จนกระทั่งทั้งคู่เห็นแสงตะวันที่สาดส่อง พวกเขาก็ถูกโยนออกมา
พวกเธอเดินออกจากป่า กลับมายังทางเข้าหุบเขา
ด้านนอกมีฝนปรอย กลิ่นหญ้าสดกับดินโคลนลอยมากับสายฝน กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินปืนถูกกลบไป หากไม่มีศพและซากปรักหักพังที่เห็นอยู่ทั่วด้านนอก ที่นี่ก็คงเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น