ชายฉกรรจ์มีรอยสักกวาดตามองใบหน้าของนักศึกษาสองคน ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ฉือโยวโยว «ยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย หน้าตาก็ใช้ได้ ยังบริสุทธิ์อยู่ ขายได้ราคาดีแน่»
พอเห็นคู่สามีภรรยาคู่นั้น ชายฉกรรจ์ก็ขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ
เขาเชิดคางชี้ไปทางเพื่อนสนิทนักศึกษาสาวกับฉือโยวโยว «พาพวกเธอไป»
ฉือโยวโยวหวาดกลัวจนหลบไปอยู่ด้านหลังชายวัยกลางคน
ชายคนนั้นขวางอยู่ข้างหน้า «พวกคุณจะทำอะไร ผมเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทฮุยอวี่ บริษัทของผมจะช่วยผมเต็มที่ ผมมาเที่ยวทำงานที่ประเทศไทย แต่ถูกจับตัวมาที่นี่กลางทาง ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะกลายเป็นข่าวใหญ่ ผมขอเตือนให้พวกคุณปล่อยพวกเราไป!»
ชายฉกรรจ์ฟังเขาพูดจนจบอย่างอดทน ขณะที่ฉือโยวโยวเริ่มมีความหวัง อีกฝ่ายก็โบกมือไปทางด้านหลัง กระบองไฟฟ้าจี้เข้ามา ชายคนนั้นร้องโหยหวนก่อนจะถูกไฟช็อตจนหมดสติไปทันที
ฉือโยวโยวได้กลิ่นไหม้ฉุนจัด เธอหวาดผวาจนทรุดลงนั่งกับพื้น
«พาตัวไป!»
นักศึกษาสองคนร้องด้วยความหวาดกลัว «อย่านะ พวกคุณจะพาพวกเราไปไหน!»
หญิงสาวผมสั้นพูดขึ้น «ฉันโทรหาลุงได้ไหม ถ้าพวกคุณต้องการเงิน ฉันให้เขาส่งมาให้ได้!»
ชายฉกรรจ์ตวาด «พูดมากจริง!»
คู่สามีภรรยาที่ก่อนหน้านี้เถียงกันไม่หยุดพลันสะดุ้งตกใจ
ฝ่ายชายรีบดึงภรรยาไปหลบอยู่ด้านหลัง «เห็นไหม นี่แหละรังปีศาจกินคน ยังจะมาหาเงินอีก หาเงินกับผีน่ะสิ!»
ฝ่ายหญิงเองก็ตกใจจนไม่กล้ามองกระบองไฟฟ้าในมือชายฉกรรจ์เหล่านั้น แต่ก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองคิดผิด ยังคงปากแข็ง «ก็เพราะพวกนั้นไม่เชื่อฟังต่างหาก ไม่เชื่อฟังก็ต้องโดนลงโทษสิ พวกเราตั้งใจทำงานดี ๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก»