“แค่นี้เนี่ยนะ?”
บนจอคอมพิวเตอร์ เครดิตท้ายเรื่องค่อย ๆ เลื่อนขึ้น
ภายในห้องที่มืดมิด แหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวคือจอมอนิเตอร์
หลินม่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือยังถือกระป๋องโคล่าที่ใกล้จะหมด แต่สีหน้าบนใบหน้ากลับดูมีเรื่องราวเป็นพิเศษ ราวกับเพิ่งกลืนแมลงวันทั้งตัวเข้าไป
เขาใช้เวลาทั้งคืน อัดซีรีส์ซีซันสุดท้ายของเรื่องแบล็คอย่างไม่หยุดพัก
แล้วเขาก็ได้ตอนจบที่ไม่สามารถพูดได้ว่ายอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง แต่แค่อยากส่งมีดให้คนเขียนบทมาก ๆ
“เวรเอ้ย!”
“ไอ้ฮีโร่ระดับชาติวุ่นวายมาหลายปี สุดท้ายก็จบแบบน่าอึดอัดขนาดนี้?”
“แล้วก็ไอ้บริษัทโวต์ด้วย บริษัทที่กล้าขายซูเปอร์ฮีโร่เป็นสินค้าแบบนี้ ยังรอดมาได้จนจบ...”
สุดท้าย หลินม่อวางกระป๋องเปล่าลง นิ่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะยอมรับความจริงนั้น แต่เขาก็อดบ่นต่อไม่ได้
“แม่งเอ๊ย! คืนเงิน!”
“ทีมงานทำแบบนี้ตอบแทนผู้ชมจริง ๆ เหรอ? ถ้ามีฮีโร่ระดับชาติจริง ๆ คงจัดการพวกแกก่อนเป็นคนแรกแหละ”
“พ่อซู ตายได้โหดร้ายจริง ๆ!”
นอกหน้าต่างเสียงฟ้าร้องก้องกังวาน
หลินม่อพูดได้อารมณ์ ลุกขึ้นยืน กางแขนทั้งสองข้างออกไปนอกหน้าต่าง
“ถ้าฉันเป็นฮีโร่ระดับชาติ ฉันไปทำยังจะทำได้ดีกว่าพวกแกอีก!”
แคร่ก—
แสงสีขาวจ้าฉับพลันฉีกความมืดมิดของรัตติกาล
หลินม่อไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
เขารู้สึกเพียงว่าโลกตรงหน้าถูกแสงฟ้าผ่าท่วมท้นในพริบตา จากนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสนั่นใกล้จนน่าเหลือเชื่อดังขึ้นข้างหู
ความรู้สึกชาอย่างรุนแรงแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย
ก่อนที่สติจะดับลง ในสมองของเขาเหลือเพียงความคิดสุดท้าย
ต่อไปนี้จะไม่ยืนสาบานข้างหน้าต่างอีกแล้ว
...
ครืน!...
เสียงฟ้าร้องราวกับยังก้องอยู่ข้างหู
น้ำฝนเย็นเฉียบกระทบใบหน้า
หลินม่อพยายามลืมตาขึ้น แต่สิ่งที่เห็นไม่ใช่เพดานโรงพยาบาล หรือโคมไฟระย้าที่บ้านใช้มานานหลายปี
สิ่งที่เขาเห็นคือท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆดำ ทึบมืด
เม็ดฝนหนาแน่นตกลงมาจากที่สูง ทุกหยดในสายตาของเขาดูใหญ่โตผิดปกติ
他想ยกมือขึ้นกัน แต่กลับพบว่าแขนของตัวเองสั้นจนน่าเหลือเชื่อ นิ้วทั้งห้าก็เล็กและนุ่มนิ่ม ดูยังไงก็ไม่เหมือนกับมือของผู้ใหญ่
“อ่า...”
หลินม่ออยากพูด
แต่เสียงที่ออกมาจากลำคอมีเพียงเสียงร้องไห้เบา ๆ
เกิดอะไรขึ้น?
สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ
จากนั้น ข้อมูลมากมายที่สับสนวุ่นวายก็หลั่งไหลเข้ามาในสติ
ร่างกายเล็กลง ไม่สามารถควบคุมแขนขา สายตามัวพร่า ความสามารถทางภาษาแทบเป็นศูนย์
ความหนาวเย็น ความหิวโหย และความรู้สึกหายใจไม่ออกมาโจมตีพร้อมกัน
เขากลายเป็นทารก
พูดให้ถูกคือ ทารกที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ยังพลิกตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ
ในเวลาเดียวกันก็มีกลิ่นเหม็นสาบฉุนโชยมาจากข้าง ๆ หลินม่อพยายามหันหัวไปดู ด้านข้างก็คือกองขยะ
หลินม่อนอนอยู่กลางกองขยะที่ไหม้เกรียมและส่งกลิ่นเหม็นนั้น
ทันใดนั้น เขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองดูเหมือนเด็กทารกที่ถูกทิ้ง
ไม่เอาปัญญาเลย พูดได้เลยว่าเป็นการเริ่มต้นที่พังพินาศจริง ๆ
ตอนนี้จะทำยังไงดี ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีผ้าห่อตัวให้ความอบอุ่น เขาจะต้องอดตายหรือไม่ก็หนาวตายคืนนี้แน่นอน
หลินม่อยังไม่ทันได้วิเคราะห์ต่อ เสียงกลไกเย็นเยียบราวกับเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นในหัว suddenly
【ตรวจพบว่าสติของโฮสต์ฟื้นแล้ว】
【การส่งข้ามโลกเสร็จสิ้น】
【ล็อกโลกเป้าหมายแล้ว】
【รหัสโลก: แบล็ค】
สมองของหลินม่อว่างเปล่าอีกครั้ง แต่ก็ถูกความรู้สึกดีใจที่เพิ่งได้ระบบมาสลายไป
แบล็ค? โลกนี้?
โลกที่เขาเพิ่งบ่นไปเมื่อกี้เนี่ยนะ?
ไม่ใช่สิ ผิดอีกแล้วเหรอ? โลกนี้ไม่เป็นมิตรกับคนธรรมดาเลยนะ ในโลกที่คนบ้าซูเปอร์ฮีโร่เยอะไปหมดแบบนี้ วันไหนไม่รู้ก็อาจถูกพ่อซูยิงหัวเก็บไปได้
แต่บ่นไปก็เท่านั้น ยังไงก็ต้องดูว่าระบบจะทำอะไรได้บ้าง หลินม่อค่อย ๆ ฝากความหวังสุดท้ายไว้กับระบบ เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้ การจะเอาตัวรอดในโลกนี้ได้ ต้องพึ่งพาบริษัทโวต์
และต่อให้โชคดีที่โวต์สนใจ ฉีดสารประกอบ 5 เข้าไป รอดตายมาอย่างหวุดหวิด พอโตขึ้นก็ยังต้องติดต่อกับบริษัทโวต์อยู่ดี โลกนี้มันก็เป็นทางตันอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกโวต์ที่สมจริงขนาดนี้ พ่อซูคงไม่โดนฆ่าตามเนื้อเรื่องง่าย ๆ หรอก
ยังไม่ทันที่หลินม่อจะคิดเสร็จ เสียงของระบบก็ดึงความคิดเขากลับมาอีกครั้ง
【สร้างร่างใหม่เสร็จสิ้น】
【โหลดเทมเพลตเลือดสำเร็จ】
【เลือดปัจจุบัน: ชาวคริปตัน】
【บุคคลอ้างอิงเทมเพลต: คาล เอล】
【โฮสต์อยู่ในช่วงวัยทารก ความสามารถในการรับของร่างกายมีจำกัด ความสามารถเลือดส่วนใหญ่ถูกปิดชั่วคราว】
【ความสามารถจะค่อย ๆ ปลดล็อกไปพร้อมกับการเติบโตทางร่างกายและการสะสมพลังงานแสงอาทิตย์สีเหลือง】
เสียงแจ้งเตือนต่อเนื่องทำให้หลินม่อเกือบลืมร้องไห้
ชาวคริปตัน! ไม่ผิดแล้ว!
ฉันรักนาย ระบบ!
ยังเป็นเลือดคริปตันที่สร้างตามคาล เอล ซูเปอร์แมนอีกต่างหาก
เยี่ยม ระบบนายเก่งจริง ๆ ฉันยกโทษให้นายที่พาฉันมาแบล็คแล้ว
จากนั้น หลินม่อก็พยายามเรียกใช้พลังในร่างกาย
แต่ความจริงก็เล่นงานเขาอีกครั้ง ไม่มีซูเปอร์ฮีเรียน ไม่มีเลเซอร์ความร้อน ไม่มีวิชามองทะลุ
ไม่มีพลังสุดแกร่งที่ชกทะลุโลกได้แม้แต่หมัดเดียว
เขาแม้แต่จะควบคุมแขนของตัวเองก็ยังไม่ได้
สิ่งเดียวที่รู้สึกได้คือ ในส่วนลึกของร่างกายดูเหมือนจะซ่อนพื้นที่กว้างใหญ่ที่ว่างเปล่าอยู่
เหมือนกับเตาหลอมขนาดยักษ์ที่ยังไม่ได้เติมพลัง
ตัวเตาสร้างเสร็จแล้ว แต่ข้างในมีแค่ประกายไฟจาง ๆ
เขามีร่างกายของชาวคริปตันจริง ๆ แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่ทารกคริปตันที่ยังไม่ได้อาบแดด
ไม่ต้องพูดถึงฮีโร่ระดับชาติ ต่อให้มีหมาโซจรจัดมาสักตัว ก็อาจจะคาบเขาไปได้
“ว้า...”
ความจริงทำให้หลินม่อต้องร้องไห้ออกมาอีกครั้งในไม่ช้า
ครั้งนี้ไม่ใช่การแสร้ง
น้ำฝนเย็นเฉียบ อุณหภูมิร่างกายของทารกกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว
เขาไม่รู้ว่าตัวเองถูกทิ้งไว้ที่ไหน และไม่รู้ว่าระบบมีการ์ดคุ้มครองผู้เล่นใหม่หรือไม่
โชคดีที่ตอนนี้เขามีสายเลือดคริปตันนี้ แข็งแกร่งกว่าทารกทั่วไปมาก ความสามารถในการปรับตัวก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
แค่เสียดายที่ตอนนี้เป็นกลางคืน ขอแค่ผ่านคืนนี้ไปได้ พรุ่งนี้พอพระอาทิตย์ขึ้นเขาก็จะฟื้นคืนพลังเต็มที่ ถึงตอนนี้จะยังเสียเลือดอยู่ แต่สุดท้ายก็มีโอกาสรอดชีวิตแล้ว
【ภารกิจเริ่มต้นส่งเสร็จสิ้น】
【เริ่มโปรแกรมปรับตัวเข้ากับโลก】
【พลังงานระบบไม่เพียงพอ กำลังเข้าสู่โหมดจำศีล】
ได้ยินเสียงในหัว หลินม่อก็ตกใจ
เดี๋ยวนะ
อย่างน้อยให้แผนที่โลกมาก่อนสิ!
หรือจะให้สูติบัตรก็ยังได้!
【ระหว่างจำศีล ระบบจะหยุดการทำงานเกือบทั้งหมด】
【เมื่อโฮสต์บรรลุเงื่อนไขเฉพาะ ระบบอาจถูกปลุกขึ้นมาใหม่】
【ขอให้โฮสต์เอาตัวรอดด้วยตัวเอง】
เสียงกลไกค่อย ๆ เบาลง
หลินม่อเรียกอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ
ระบบนี่ทิ้งเขามา ให้ร่างคริปตันที่ใช้การไม่ได้ชั่วคราว แล้วก็เตรียมลงจากหลังม้าเลยเหรอ?
อย่างน้อยก็ทิ้งคู่มือการใช้งานไว้บ้างสิ!
แต่ระบบไม่มีการอธิบาย
แสงในหัวดับลงอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงอินเทอร์เฟซที่เลือนลางแทบจะสัมผัสไม่ได้
ในขณะนั้น กลางม่านฝนก็มีเสียงเครื่องยนต์รถดังมา
ไฟหน้ารถสองดวงตัดผ่านความมืด ส่องสว่างพื้นที่เมืองอันห่างไกลแห่งนี้
รถเก๋งสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล
ประตูรถเปิดออก ชายคนหนึ่งสวมเสื้อกันฝนสีเข้มเดินลงมา
“ฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อย เดี๋ยวมา”
ชายเสื้อสีเข้มคนนั้นฮัมเพลงไป พร้อมกับแก้เข็มขัดกางเกง เดินตรงไปทางกองขยะที่หลินม่ออยู่
หลินม่อก็รู้สึกได้ว่ามีคนเดินมาทางเขา เขารู้ทันทีว่านี่คือโอกาส ไม่สนแล้ว จะตายก็ตาย หลินม่อเริ่มร้องไห้สุดเสียงทันที พยายามใช้เสียงดึงดูดให้เขาเดินมา
ชายคนนั้นเดินไปถึงข้างหลุมขยะ ก้าวเท้าจู่ ๆ ก็หยุด ถึงแม้ฝนจะตก เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่คุ้นเคยดังมาจากถุงขยะข้างหน้า
เขาเป็นหนึ่งในผู้บริหารฝ่ายวิจัยของบริษัทโวต์ วิจัยหลักคือสารประกอบ 5 ช่วงไม่กี่ปีมานี้การวิจัยมีความก้าวหน้า พวกเขาคาดเดาว่ายิ่งฉีดสารประกอบ 5 เข้าไปในเด็กทารก โตขึ้นมาก็จะยิ่งได้รับพลังที่แข็งแกร่ง
ดังนั้นช่วงนี้พวกเขาจึงติดต่อกับเด็กทารกอยู่ตลอด จึงคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี
เขารีบเข้าไปใกล้ และพบหลินม่อจากกองขยะได้สำเร็จ
“โอ้ พระเจ้า ที่นี่มีเด็กทารก”
หลินม่อถูกอุ้มขึ้นมาจากกองขยะ ชายคนนี้ไม่ได้รังเกียจกลิ่นตัวหลินม่อ แต่กลับเพ่งมองใบหน้าของหลินม่ออย่างละเอียด หลังจากถูกอุ้มขึ้นมา หลินม่อก็หยุดร้องไห้ แต่พยายามจำป้ายที่ติดอยู่บนหน้าอกของเขา
น้ำฝนไหลไปตามกรอบบัตรประจำตัวของชายตรงหน้า
ด้านบนสุดของบัตรมีโลโก้บริษัทสีน้ำเงินสลับขาว
ด้านล่างเป็นคำศัพท์ภาษาอังกฤษที่หลินม่อคุ้นเคยเป็นอย่างดี
โวต์
บริษัทโวต์