“อาเฉียง นายมี ‘ความสามารถ’ จริง ๆ นะ ถึงขั้นเกลี้ยกล่อมหลิวชิงหยาให้ร่วมกันกุเรื่องหลอกหลี่ชิง หวังจะกอบกู้ความสัมพันธ์กับเธอได้เหรอ? ฝันไปเถอะ! กล้ามายุ่งกับแฟนฉัน ฉันจะทำให้นายต้องชดใช้ด้วยราคาแสนสาหัส จนเสียใจไปตลอดชีวิต!” ผมแอบหัวเราะเยาะในใจ
จากนั้นผมก็ใส่สีตีไข่ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้หลี่ชิงฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
“นี่…นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้วหรือเปล่า?” หลี่ชิงขมวดคิ้วเรียว ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ การกระทำของอาเฉียงช่างเหลือเชื่อจริง ๆ นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนเลวทรามได้ขนาดนี้
“ทำไม เธอไม่เชื่อที่ฉันพูดเหรอ?” ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง
“ก็จริง ฉันเชื่อได้ยาก” หลี่ชิงพูดอย่างจริงจัง “ฉันตัดสินอะไรโดยฟังคำพูดของนายฝ่ายเดียวไม่ได้ และจะไม่เลิกกับอาเฉียงง่าย ๆ ด้วย ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริง ๆ ว่าหลิวชิงหยาเป็นฝ่ายยั่วยวนเขาก่อน ด้วยรูปร่างหน้าตาสวยเซ็กซี่ของหลิวชิงหยา อาเฉียงจะเผลอใจไปชั่วขณะก็พอเข้าใจได้อยู่ ฉันคิดว่าฉันอาจลองให้อภัยเขาสักครั้ง”
“โธ่เอ๊ย! ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเชื่อคำพูดของอาเฉียงกับหลิวชิงหยาได้ง่ายขนาดนี้นะ?” ผมรู้สึกอัดอั้นและคับข้องใจจนแทบโมโหระเบิด
ตอนนี้ผมมีความคิดเดียวเท่านั้น:
จะปล่อยให้อาเฉียงคบกับหลี่ชิงต่อไปไม่ได้เด็ดขาด ผู้หญิงสวยล่มเมืองอย่างหลี่ชิง จะปล่อยให้ผู้ชายสารเลวอย่างอาเฉียงได้ไปครอบครองได้ยังไง?