เลือดที่ไหลอยู่บนหน้าแหวนกลับค่อย ๆ ลดลงให้เห็นด้วยตาเปล่า!
“แหวนวงนี้ดูดเลือดได้ด้วยเหรอ?”
ฉันตกใจจนตาค้าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและไม่อยากเชื่อ
หรือว่าแหวนวงนี้จะเป็นสมบัติวิเศษที่สามารถใช้เลือดหยดเพื่อยอมรับเจ้าของได้?
ตอนนี้ฉันหวังเหลือเกินว่าการคาดเดาของตัวเองจะเป็นจริง ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็อาจพลิกชีวิตได้อย่างรวดเร็ว และสร้างเส้นทางของตัวเองขึ้นมาในโลกความจริงอันโหดร้ายนี้
พอหวนมองวันนี้ ฉันรู้สึกราวกับติดอยู่กลางดงหนามแห่งโชคชะตา ต้องเจอกับเรื่องหนักหนาถึงสองครั้งติด
เรื่องแรกคือหลิวชิงหยากับอาเฉียง อดีตแฟนสาวของฉันแอบมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับเขา การทรยศของเธอเหมือนคมมีดที่แทงเข้ามาในใจฉันอย่างเจ็บแสบ
ต่อมาก็เป็นคำเตือนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หลี่ชิงเพิ่งพูดกับฉัน
เพียงเพราะฉันอยากยั่วให้อาเฉียงโมโห เลยพูดว่า “หลี่ชิงเป็นของฉัน” ทั้งฉันและหลี่ชิงต่างก็รู้ว่าที่พูดไปก็แค่ระบายความแค้น แต่คำพูดนั้นกลับเหมือนกระจกที่สะท้อนให้เห็นว่าฉันมีสถานะอย่างไรในสายตาเธอ—เป็นคนที่เธอรังเกียจ
ฉันไม่ได้หน้าตาขี้เหร่ ตรงกันข้าม เมื่อเทียบกับอาเฉียงแล้ว ฉันหุ่นดีกว่า หน้าตาก็หล่อกว่า น่าจะเป็นผู้ชายแบบที่ผู้หญิงชอบ
แต่ฉันกลับแพ้คำว่า “จน”
ถึงพ่อจะยังอยู่ แต่ฉันก็แทบไม่ต่างจากเด็กกำพร้า ไม่ได้รับความช่วยเหลือแม้แต่น้อย
ในเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองแห่งนี้ ฉันไม่มีทั้งรถ ไม่มีทั้งบ้าน ยิ่งไม่มีเงินเก็บ มือเปล่า ไม่มีอะไรเลย