ห้องของอาเฉียงไม่ใหญ่ เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย โต๊ะเล็กทรงสี่เหลี่ยมที่ผิวเคลือบมีรอยด่างดวงตั้งอยู่กลางห้อง พอดีรองรับคนได้สามคนนั่งคนละด้าน
ตามลำดับการนั่ง ด้านบนมือของอาเฉียงคือหลิวชิงหยา ด้านล่างมือคือผม
ผมจงใจทำทีเป็นคนสบายๆ เอานิ้วเขี่ยไพ่บนโต๊ะเล่นอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากมีรอยยิ้มเหม่อลอย แต่ที่จริงหางตาไม่เคยละจากคนสองคนตรงหน้า ทุกกิริยาเล็กน้อยถูกผมจับตาอยู่ในสายตาหมด
แต่สังเกตอยู่นาน ในห้องนอกจากเสียงไพ่กระทบกันกรุบกรับตอนสับไพ่แล้ว กลับไม่มีอะไรผิดปกติเลย
สิ่งเดียวที่จับได้ คือตอนอาเฉียงมองหลิวชิงหยา แววตาที่ซ่อนความหลงใหลและตะลึงไม่มิด สายตานั้นเหมือนเส้นไหมที่มีอุณหภูมิ พันเกี่ยวอยู่บนตัวหล่อน หลบๆ ซ่อนๆ แต่ร้อนแรงเป็นพิเศษ
ส่วนหลิวชิงหยาเหมือนจะจดจ่ออยู่กับการเล่นไพ่เต็มที่ เปลือกตาหรี่ต่ำ ขนตายาวทอดเงาเล็กๆ ใต้เปลือกตา แทบไม่ยอมเงยหน้ามองอาเฉียง แก้มยังมีรอยแดงเขินอายหลงเหลืออยู่เล็กน้อย เหมือนยังไม่ได้สติจากเหตุการณ์ในห้องน้ำเสียทีเดียว
“หรือผมจะสงสัยผิดไป?” ผมพึมพำในใจ น้ำหนักนิ้วเบาลงโดยไม่รู้ตัว ก้นใจเกิดความละอายขึ้นมาแวบหนึ่ง
บางทีผมอาจจะคิดมากเกินไปจริงๆ สงสัยแฟนตัวเองลอยๆ กลับคิดว่าเธอต่ำตมถึงเพียงนี้
แต่พอคิดกลับไปกลับมา ข้อกังขาที่ค้างคาเมื่อก่อนหน้าก็ผุดขึ้นมาอีก มีคนเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าแล้วจะปล่อยวางได้ง่ายๆ ถึงขนาดนี้หรือ? แถมยังร่าเริงยินดีตามมาเล่นไพ่ได้อีก?
ที่ทำให้ใจผมไม่สงบยิ่งกว่าคือ คืนนี้ดวงไพ่ผมดีอย่างเหลือเชื่อ
เริ่มมามือหนึ่งก็ได้ทั้งโจ๊กเกอร์ใหญ่เล็ก หรือไม่ก็ถือไพ่บอมบ์สักหนึ่งสองชุด ทุกมือเอาเปรียบหมด ชนะง่ายดาย
เขาว่ากันว่าเสียรักแต่ได้ทรัพย์ โชคดีที่ไม่เข้ากาละเทศะแบบนี้ กลับยิ่งทำให้ผมไม่กล้ามองโลกแง่ดี ข้อสงสัยในใจเหมือนเถาไม้เลื้อยที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง พันรัดจนผมหายใจไม่ออก
ผมใคร่ครวญว่าต้องหาทางพิสูจน์ข้อสันนิษฐานในใจให้สิ้นซาก จะได้ตายอย่างเข้าใจ
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แผนหนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
ผมวางไพ่ในมือดังปัง ขมวดคิ้วแน่น บนใบหน้าบีบสีหน้าเจ็บปวดสุดทนออกมา น้ำเสียงแฝงความอ่อนเปลี้ย: “ขอโทษนะ จู่ๆ ท้องก็ปวดขึ้นมา ไปเข้าห้องน้ำหนักสักหน่อย พวกนายรอเดี๋ยวนะ”
สิ้นเสียง ผมก็ลุกเดินเร็วๆ ออกไป เอามือปิดประตูเบาๆ แต่ตอนที่ประตูใกล้จะปิดสนิท จงใจชะงักไว้หน่อยหนึ่ง เหลือช่องแคบๆ ไว้
ช่องนี้ไม่ใหญ่ พอให้ผมเห็นเหตุการณ์ในห้องชัด และไม่ถูกจับสังเกตได้ง่าย
ผมไม่ได้เดินไปไกล แต่กลั้นหายใจ ถอยตัวออกไปในเงามืดนอกประตูเงียบๆ ผ่านร่องประตูเล็กๆ นั้น แอบสังเกตทุกการเคลื่อนไหวในห้องอย่างระมัดระวัง
หัวใจผมเต้นระรัว ใจหนึ่งก็คาดหวัง อีกใจก็หวาดกลัว กลัวว่าจะได้เห็นภาพที่ตัวเองไม่อยากเห็นที่สุด
คนสองคนในห้อง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าไม่ระแวงผมแม้แต่น้อย มั่นใจว่าผมไม่เห็นความลับระหว่างพวกเขา ไม่ทันสังเกตว่าประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท
พวกเขาคิดว่าผมเดินไปไกลแล้ว ไปห้องน้ำแล้ว เส้นประสาทที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที
ไม่ผิดคาด ผมเพิ่งยืนนิ่งได้ครู่เดียว อาเฉียงก็ลงมืออย่างรอไม่ไหวแล้ว
ตัวเขาโน้มไปข้างหน้า ฉวยจับมือของหลิวชิงหยาที่วางอยู่ตรงขอบโต๊ะทันที น้ำเสียงเสแสร้งด้วยความรีบร้อนและสำนึกผิด เริ่มต้นด้วยคำขอโทษ: “ชิงหยา ขอโทษ ขอโทษจริงๆ! เรื่องในห้องน้ำเมื่อกี้ เรื่องของผม ทำไม่ดี ไม่ควรบุ่มบ่ามเข้าไป เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น ผมมันสมควรตายพันครั้ง!”
คำขอโทษยังพูดไม่ทันจบ เขาหักโทนเสียง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและคลั่งไคล้ในทันที โพล่งคำชมออกมาเร็วปรื๋อ: “แต่ชิงหยา คุณช่างสวยเหลือเกิน งามดุจเทพธิดา สะเทือนเมืองสะเทือนแผ่นดิน! แค่แวบนั้นเอง ผมก็ถูกคุณปราบจนราบคาบ รักคุณเข้าเต็มเปาแล้วจริงๆ มันคือรักแรกพบจริงๆ ผมชอบคุณอย่างจริงใจ! มั่นใจได้เลย ผมยอมรับผิดชอบต่อคุณ!”
เห็นฉากนี้ ความหนาวเย็นปานเข็มทิ่มก็พุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงกระหม่อมในบัดดล ใจเหมือนถูกค้อนหนักทุบใส่เต็มแรง เจ็บจนหายใจไม่ออก
ที่ทำให้ผมหนาวถึงขั้วหัวใจคือ หลิวชิงหยากลับไม่สะบัดหลุด ปล่อยให้อาเฉียงจับมือตัวเองแบบนั้น เพียงเอียงศีรษะไปด้านหนึ่งเล็กน้อย แก้มขึ้นสีแดงเขินอายจัด ดวงตาหลบหลีก แต่ไม่มีท่าทีขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัด ข้อสงสัยก่อนหน้านี้ของผมไม่ผิดเลย หล่อนชอบอาเฉียงจริงๆ!
ได้ยินหลิวชิงหยาเปล่งเสียงออดอ้อน น้ำเสียงแสร้งทำเป็นสงวนท่าที: “ใครจะให้คุณรับผิดชอบคะ? ฉันมีแฟนแล้วคือจางหยาง เขาหล่อมาก ฉันรักเขามากนะ”
“ผมก็หล่อมาก! แล้วผมยังเป็นรวยเปรี้ยง!” อาเฉียงแย้งทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนือกว่า ไม่มีอ้อมค้อมที่ดูถูกผม “จางหยางก็มีดีแต่หน้า จนกร้อบ ไม่คู่ควรกับคุณแม้แต่น้อย! คุณจะลำบากลำบนไปกับเขาตลอดกาลไม่ได้! บอกตามตรง ที่ผมยอมมาเช่าแฟลตร่วมกับจางหยาง ก็เพื่อคุณแท้ๆ เลย!”
หลิวชิงหยากลับลังเล ถามว่า “แต่คุณมีแฟนแล้วไม่ใช่หรือคือหลี่ชิง แล้วยังเป็นแอร์สาวสวยขนาดนั้น คุณจะเลิกกับหล่อนเหรอ?”
“ผู้ชายน่ะ คบผู้หญิงไว้หลายคนก็ปกติ เปรียบเทียบกันดู ถึงจะแน่ใจว่าใครเหมาะกับตัวที่สุด” คำพูดอาเฉียงไร้ยางอายสุดขีด ไม่มีหน้าแดงแม้แต่น้อย ต่อจากนั้นก็ยื่นเหยื่อล่อ น้ำเสียงอ่อนหวานสัญญา “พรุ่งนี้ผมพาเธอไปเดินห้างนะ อยากได้อะไรผมจ่ายให้หมด! นาฬิกา กระเป๋า เสื้อผ้าไฮโซ ขอแค่เธอชอบ ไม่มีปัญหาทั้งนั้น!
บางที คุณอาจจะเป็นรักแท้ของผม”
ได้ฟังคำสัญญานี้ ได้ฟังคำหวานเขา แถมอาเฉียงเองก็เป็นเทรนเนอร์ฟิตเนส รูปร่างดีหล่อเหลา ตาของหลิวชิงหยาจึงสว่างวาบขึ้นมาทันที ใบหน้าปรากฏความดีใจและคาดหวังที่ซ่อนไม่มิด เห็นได้ชัดว่าใจสั่นไหวอย่างไม่มีเหตุผล
อาเฉียงเห็นดังนั้น ดีใจใหญ่หลวง ฉวยโอกาสดึงหลิวชิงหยาเข้ามาในอ้อมกอด ก้มศีรษะ จูบริมฝีปากของหล่อนอย่างกล้าหาญ...