“ซ่อมเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่รู้ว่าหลังซ่อมแล้วจะออกมาเป็นยังไงบ้าง” ฉันทั้งดีใจทั้งประหม่า หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ฉันท่องในใจว่า “ออกมา”
สิ้นเสียงพูด จี้หยกชิ้นนั้นก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือของฉันอย่างไร้ที่มา
รอยร้าวบนผิวหายไปจนหมดเกลี้ยง เนื้อหยกกลับมาเป็นเนื้อเดียวกัน เปล่งประกายอ่อนนุ่มชวนหลงใหล งดงามจนแทบหยุดหายใจ
ฉันรีบพลิกจี้หยกไปดูด้านหลังอย่างละเอียด ก็เห็นว่าด้านนั้นเรียบเนียนไร้รอยร้าวเช่นกัน สมบูรณ์ไร้ที่ติทั้งชิ้น
“ให้ตายสิ ผลการซ่อมน่าทึ่งเกินไปแล้ว!” ฉันตะลึงจนพูดไม่ออก ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีสุดขีด
ชั่วขณะนั้น ความละโมบพลันผุดขึ้นในใจ หากยึดจี้หยกชิ้นนี้ไว้เป็นของตัวเอง ฉันก็จะมีทรัพย์สินมากกว่าหนึ่งล้านหยวนในทันที มากพอจะเปลี่ยนชีวิตอันขัดสนในตอนนี้ได้
แต่ความละโมบนั้นอยู่ในใจฉันเพียงครู่เดียว ก็ถูกฉันขจัดทิ้งอย่างเด็ดขาด
ตอนนี้ฉันมีแหวนทรัพย์สมบัติอันน่าอัศจรรย์อยู่กับตัว โอกาสหาเงินในอนาคตมีนับไม่ถ้วน จะทำเรื่องผิดศีลธรรมเพื่อผลประโยชน์ชั่วคราวไปทำไม?
ฉันจึงเดินไปหน้าห้องของหลี่ชิงอย่างตื่นเต้น แล้วยกมือเคาะประตูเบา ๆ
“จางหยาง ถ้าไม่มีธุระสำคัญจริง ๆ วันนี้ฉันจะจัดการนายให้หนักเลย...” ประตูค่อย ๆ เปิดออก หลี่ชิงปรากฏตัวที่หน้าประตูในสภาพงัวเงีย ใบหน้ายังเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวหลังตื่นนอน
เห็นได้ชัดว่าเธอยังนอนไม่พอ ตอนนี้กำลังจ้องฉันอย่างโมโห ดวงตาเผยแววไม่เป็นมิตรอยู่หน่อย ๆ