แสงอาทิตย์ยามเย็นราวกับจานสีที่ถูกคว่ำลง แต่งแต้มขอบฟ้าให้เป็นสีแดงชาดเจิดจ้า แสงสนธยาเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ไฟตามถนนเริ่มสว่างไสว
หลี่ชิงพิงอยู่ข้างกรอบประตู ปลายผมยังชื้นจากการอาบน้ำ ไอน้ำลอยกรุ่นขึ้นทีละสาย กลายเป็นม่านหมอกจาง ๆ ใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่น
ชุดนอนสีชมพูที่เธอสวมเนื้อนุ่มและแนบกาย ชายชุดประดับลูกไม้ละเอียดอ่อนที่ไหวเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหว ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ เป็นกลิ่นเฉพาะจากครีมอาบน้ำผสมกับกลิ่นหอมตามธรรมชาติของเธอ
“เมื่อกี้ฉันสารภาพรักกับนาย ก็เป็นเซอร์ไพรส์ให้แล้วนี่นา ยังอยากได้เซอร์ไพรส์อะไรอีกเหรอ?” เธอเอียงศีรษะ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ แววตาพราวระยับด้วยความงอน เสียงหวานนุ่มราวกับเคลือบน้ำผึ้ง ปลายเสียงลากขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังหยอกให้คันยุบยิบอยู่ข้างหู
“แต่ที่เราพนันกันคือให้เซอร์ไพรส์ตอนกลางคืน เธอมาสารภาพรักกับฉันตอนฟ้ายังไม่มืดเลย เวลาไม่ตรงนี่นา” ผมตอบอย่างจริงจัง
“ถ้าอาเฉียงไม่โผล่มา ฉันก็จะรอจนถึงกลางคืนแล้วค่อยสารภาพรักกับนายอยู่ดี เพราะงั้นที่ฉันสารภาพรักกับนายก็เป็นเซอร์ไพรส์จริง ๆ นั่นแหละ นายตัวแสบ ห้ามเบี้ยวล่ะ...” แก้มขาวของหลี่ชิงขึ้นสีแดงระเรื่อ งดงามราวกับก้อนเมฆที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมสี ไล่จากใบหูลงไปถึงลำคอ
“ฉันไม่เบี้ยวอยู่แล้ว ที่จริงก็แค่อยากยืนยันว่าเซอร์ไพรส์ที่เธอจะให้ฉันคืออะไร?” มุมปากผมมีรอยยิ้มที่กลั้นไว้ไม่อยู่ แววตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง “ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอสารภาพรักกับฉัน ไม่ได้แสดงละคร แล้วฉันก็ตอบตกลง จากนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม?”