“หลิว! มาดูนี่หน่อยสิ”
ภายในห้องทดลองอันเรียบง่าย ภูตสาวจากแดนหิมะผู้ดูราวกับหลุดออกมาจากนิยายของเชคอฟ ใช้แหนบคีบก้อนแข็งขึ้นมา ก่อนหันไปถามหลิวเจิ้นถิง
ภูตสาวจากแดนหิมะผู้หน้าตาสะสวยและรูปร่างสูงโปร่งคนนี้ชื่ออัญยา มิฮายโลวา เป็นหลานสาวของพันเอกมิฮาอิล
ผมยาวสีแฟลกซ์ที่ไม่เคยดัดหรือย้อม มักถูกรวบหลวม ๆ ไว้ด้านหลัง มีปอยผมระข้างคอ ขับให้ลำคอเรียวยาวราวกับคอหงส์
เธอมีดวงตาสีเทาอมฟ้าอันเป็นเอกลักษณ์ของชนชั้นสูงชาวรัสเซียขาว รูม่านตาสะท้อนประกายเย็นเยียบราวลูกแก้วเมื่ออยู่ใต้แสงแดด เวลาแย้มยิ้ม หางตาจะปรากฏริ้วบาง ๆ คล้ายรอยแยกบนผิวทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็งบาง ๆ
อานยาสูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบสองเซนติเมตร ไม่เพียงมีหน้าตาสวยราวภูตพราย แต่ยังมีรูปร่างดีเป็นพิเศษ
ยามสวมกี่เพ้าที่ดัดแปลงแล้ว เอวของเธอจะถูกรัดจนเพรียวบาง เมื่อขยับเดิน แนวขาที่เผยออกมาตรงชายผ่าก็เพรียวกระชับ ดูแข็งแรงจากการยืนทำงานในห้องทดลองเป็นเวลานาน
อัญยา มิฮายโลวาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในเยอรมนี โดยเรียนสาขาวิศวกรรมเคมี
ต่อมา เธอหนีภัยไปเซี่ยงไฮ้พร้อมกับบิดา
น่าเสียดายที่บิดาและมารดาของเธอเสียชีวิตระหว่างหลบหนี
หลังจากพันเอกมิฮาอิล ผู้เป็นลุง ได้รับการว่าจ้าง ทั้งสองก็เดินทางมายังอำเภอซง
เมื่อรู้ว่าอัญยาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเคมี หลิวเจิ้นถิงจึงไปหาเธอเพื่อขอให้ช่วยคิดหาทางทำเงิน
หลิวเจิ้นถิงโน้มตัวเข้าไปดม ขมวดคิ้วแน่นแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “ไม่ได้! ไม่ได้! แย่เกินไปแล้ว”
อัญยา มิฮายโลวามองก้อนสบู่ที่จับตัวเป็นก้อนในบีกเกอร์พลางขมวดคิ้ว การทดลองชุดที่สามล้มเหลวอีกแล้ว ขอบก้อนแข็งสีเทาอมเขียวยังมีเศษไขมันหมูที่ทำปฏิกิริยาไม่หมดติดอยู่ ดูราวกับสบู่ที่ถูกแช่น้ำ