จวงชูฉิงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือความมืดมิด
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ในจมูก ดูท่าเธอน่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล
จวงชูฉิงลองขยับตัว แต่จู่ ๆ ก็ปวดหัวอย่างรุนแรง
“ซี๊ด” เธอสูดปากด้วยความเจ็บปวด
วินาทีต่อมา ไฟในห้องพักผู้ป่วยก็สว่างขึ้น
แสงที่จู่โจมเข้ามากะทันหันทำให้จวงชูฉิงหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
วินาทีถัดมา เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น “แผลเจ็บหรือเปล่า?”
เป็นเสียงของเหวินเย่หลาน
จวงชูฉิงลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นเหวินเย่หลานยืนอยู่ข้างเตียงจริง ๆ
เขายังสวมชุดออกงานที่ใส่ไปร่วมงานฉายภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ แต่ดูอิดโรยไปไม่น้อย
จวงชูฉิงถามออกไปอย่างเลื่อนลอย “งานฉายรอบปฐมทัศน์ราบรื่นไหม?”
เหวินเย่หลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างจนใจ “เพิ่งรอดตายมาได้แท้ ๆ ไม่มีเรื่องอื่นให้ถามแล้วหรือไง?”
เห็นเหวินเย่หลานทำหน้าจริงจัง จวงชูฉิงก็อยากแกล้งเขาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ฉันก็ยังสบายดีนี่ อีกอย่าง ก่อนเกิดอุบัติเหตุฉันโทรหาหัวหน้าเหอแล้ว เรื่องที่เขาจัดการฉันวางใจได้”
“ไม่รู้” เหวินเย่หลานพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
จวงชูฉิงไม่เข้าใจอยู่ชั่วขณะ “อะไรไม่รู้?”
เห็นเธอแค่ลุกนั่งยังลำบาก เหวินเย่หลานจึงเดินเข้าไปประคองให้เธอนั่งดี ๆ แล้ววางหมอนไว้ด้านหลังให้พิงสบายขึ้น
“งานฉายรอบปฐมทัศน์ ฉันไม่ได้ไป” เขาพูดต่อ