เหวินเย่หลานรู้สึกว่าวันนี้จวงชูฉิงดูแปลก ๆ
ตั้งแต่เขาก้าวเข้าประตูมา จวงชูฉิงก็มองเขาด้วยแววตากระตือรือร้นและคาดหวัง
เธอคงไม่ได้เข้าใจอะไรผิดไปหรอกนะ?
วันนี้เขามาที่นี่เพราะบ้านหลังนี้อยู่ใกล้สนามบิน ไม่อยากเสียเวลาเดินทางไปบ้านหลังอื่นก็เท่านั้น
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าจวงชูฉิงเข้าใจเจตนาของเขาผิดไป
ถึงก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงวันเกิดคุณปู่ เขาจะปกป้องจวงชูฉิงต่อหน้าทุกคน ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดีขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทั้งคู่จะใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนสามีภรรยาทั่วไปได้
กินข้าวไปได้ครึ่งมื้อ จวงชูฉิงที่อารมณ์ดีมากก็เป็นฝ่ายคีบกุ้งตัวหนึ่งใส่ชามของเหวินเย่หลาน
เหวินเย่หลานมองกุ้งที่ยังไม่ได้แกะเปลือกตรงหน้าอย่างรังเกียจนิด ๆ
จะเอาใจคนอื่นทั้งที ไม่รู้จักแกะเปลือกกุ้งออกก่อนหรือไง?
“กุ้งตัวนี้เปื้อนน้ำลายเธอแล้ว” เหวินเย่หลานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ก็กินข้าวด้วยกันแล้ว ยังจะถือเรื่องนี้อีกเหรอ?!
จวงชูฉิงถึงกับพูดไม่ออก
“งั้นคุณก็แกะเปลือกกุ้งออกสิ น้ำลายฉันจะได้หายไป” จวงชูฉิงบ่นในใจเงียบ ๆ ในเมื่อถือขนาดนั้น แล้วจะมากินข้าวกับฉันทำไม ให้แม่บ้านทำแยกให้สักจานก็สิ้นเรื่อง
เห็นจวงชูฉิงยังไม่ยอมเลิกรา เหวินเย่หลานจึงพูดต่อว่า “ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างเมือง ที่มาที่นี่ก็เพราะมันอยู่ใกล้สนามบินที่สุด เธออย่าคิดมาก”
สีหน้าของจวงชูฉิงพลันห่อเหี่ยวลง
หา?
ที่แท้วันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อหย่า