ภายในรถเงียบลงชั่วขณะ
ดวงตาของเหวินเย่หลานจับจ้องจวงชูฉิงราวกับเหยี่ยว รอคำตอบจากเธอ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดจวงชูฉิงก็เอ่ยขึ้นว่า “ชอบสิ!”
ชั่วขณะนั้น เหวินเย่หลานรู้สึกราวกับหัวใจที่เงียบสงบมานานพลันปั่นป่วนขึ้นมาอย่างรุนแรง
เขายังไม่ทันสงบใจ ก็ได้ยินจวงชูฉิงพูดต่อว่า “นายเป็นไอดอลของฉัน ฉันก็ต้องชอบนายอยู่แล้วสิ”
หัวใจของเหวินเย่หลานดิ่งวูบลงทันที
ดีมาก!
ที่แท้จวงชูฉิงก็มองเขาเป็นไอดอลมาตลอด
เช้าวันถัดมา จวงชูฉิงตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัว
เธอยืดเส้นยืดสายอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะรู้สึกว่าภาพตรงหน้าดูแปลกไป
ไม่สิ นี่ไม่ใช่ห้องของเธอนี่!
หรือเมื่อคืนเธอจะพักที่คลับไปเลย?
แต่การตกแต่งของคลับนี้มืดทึมเกินไปแล้ว ดูคล้ายห้องนอนของเหวินเย่หลานอยู่เหมือนกัน
เดี๋ยวก่อน!
นี่มันห้องนอนของเหวินเย่หลานชัด ๆ
จวงชูฉิงผุดลุกขึ้นนั่งทันที แล้วกวาดตามองรอบห้องอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าเป็นห้องนอนของเหวินเย่หลานจริง ๆ
นึกออกแล้ว เมื่อคืนเหวินเย่หลานเป็นคนพาเธอกลับมา
แต่ทำไมเธอถึงมานอนในห้องนอนของเหวินเย่หลานได้ล่ะ?
ในห้องมีแค่เธอคนเดียว เหวินเย่หลานไม่อยู่
จวงชูฉิงเปิดผ้าห่มออก พอเห็นเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
ชุดนอนที่เธอใส่อยู่ ใครเป็นคนเปลี่ยนให้กัน?!
“ระบบ ออกมาเร็ว!” จวงชูฉิงรีบเรียกระบบ
「อยู่นี่ค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ」