เจ้าของร้านบะหมี่เป็นสามีภรรยาสูงวัยคู่หนึ่ง ทั้งคู่อายุห้าสิบกว่าแล้ว และดูสนิทสนมกับเหวินเย่หลานมาก
พอเห็นเหวินเย่หลาน เจ้าของร้านหญิงก็ยิ้มเดินเข้ามาต้อนรับทันที “เสี่ยวเหวินมาแล้ว”
“อี๋ฟาง วันนี้ผมพาเพื่อนมากินข้าวด้วย” เหวินเย่หลานแนะนำให้เธอรู้จัก “นี่จวงชูฉิง เรียกเธอว่าเสี่ยวจวงก็ได้ครับ”
อี๋ฟางยิ้มพลางพยักหน้า “เสี่ยวจวงเป็นแฟนเธอใช่ไหม?”
จวงชูฉิงรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ เราเป็นแค่เพื่อนกันธรรมดา”
อี๋ฟางยิ้ม ไม่ได้ซักต่อ แต่หันไปถามจวงชูฉิงว่าอยากกินอะไร
จวงชูฉิงเงยหน้ามองเมนูบนผนัง ก่อนตอบว่า “ฉันเอาบะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่หนึ่งที่ค่ะ”
“ได้เลย บะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่หนึ่งที่” อี๋ฟางหันไปมองเหวินเย่หลาน “ส่วนเสี่ยวเหวินเอาเหมือนเดิมไหม?”
เหวินเย่หลานตอบว่า “ครับ”
อี๋ฟางกลับไปยุ่งในครัว ไม่กี่นาทีต่อมาก็ยกกับข้าวจานเล็ก ๆ หลายจานมาให้ “เสี่ยวเหวิน ไม่ได้มานานเลยนะ นี่เป็นกับข้าวจานเล็ก ๆ ที่ฉันกับลุงของเธอเพิ่งคิดสูตรกัน ลองชิมดูสิว่าเป็นยังไงบ้าง”
เหวินเย่หลานหยิบตะเกียบใช้แล้วทิ้งมาจากข้างตัว ฉีกซองแล้วหักตะเกียบออกจากกัน ก่อนยื่นให้จวงชูฉิง “ตะเกียบของเธอ”
“ขอบคุณค่ะ”
จวงชูฉิงรับตะเกียบมาด้วยความรู้สึกซับซ้อน อดพูดกับระบบในใจไม่ได้ว่า 「เมื่อกี้เขาหักตะเกียบใช้แล้วทิ้งได้คล่องมือเกินไปแล้ว」
「หลายปีก่อน เหวินเย่หลานเคยแสดงเป็นชายหนุ่มยากจนคนหนึ่ง เพื่อให้เข้าถึงบทบาท ตอนนั้นเขาไปสังเกตชีวิตคนงานก่อสร้างที่ไซต์งานอยู่นาน ถึงได้แสดงบทนั้นออกมาได้สมจริงขนาดนี้」