จวงชูฉิงที่กำลังดูไลฟ์อยู่นอกจอถึงกับอ้าปากค้าง
เธอมองเหวินเย่หลานอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “นี่เป็นบอดี้การ์ดที่คุณจัดมาเหรอ?”
เหวินเย่หลานส่ายหน้า “เป็นคนของคุณนายสวี่เอง”
ระบบอธิบายขึ้นมาได้จังหวะพอดี: ［จริง ๆ แล้วสวี่หย่าเจวียนระแวดระวังสองพ่อลูกจวงหย่งหยวนกับจวงม่านอินมานานแล้ว ทริปล่องเรือครั้งนี้ก็เป็นการให้โอกาสพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาปล่อยโอกาสสุดท้ายหลุดมือไป］
จวงชูฉิงเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ: ［ในเมื่อสวี่หย่าเจวียนระแวดระวังพวกเขามานานแล้ว ทำไมยังโทรมาชวนฉันไปล่องเรือด้วยล่ะ? หรืออยากให้ฉันได้เห็นฉากเด็ดกับตาตัวเอง?］
ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ เธอก็ตอบตกลงไปล่องเรือกับสวี่หย่าเจวียนแล้ว
นอกจากจะได้เที่ยวทะเลแล้ว ยังได้ดูละครเด็ดฟรี ๆ อีกด้วย
จวงชูฉิงลูบคางพลางพูดว่า “ตอนนี้ฉันอดสงสัยไม่ได้เลยว่าก่อนหน้านี้ที่สวี่หย่าเจวียนโทรหาฉัน เธอกำลังลองใจฉันอยู่หรือเปล่า?”
ต่อให้ตอนนั้นเธอไม่ได้เตือนสวี่หย่าเจวียน อีกฝ่ายก็คงเตรียมการไว้ล่วงหน้าอยู่ดี
“บางทีเธออาจอยากได้รับความห่วงใยจากคุณบ้าง” เหวินเย่หลานกล่าว “ถึงยังไงตอนนี้ญาติพี่น้องก็หันหลังให้เธอหมดแล้ว นอกจากน้องชายคุณ คุณก็เป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอ”
จวงชูฉิงเบะปาก “น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว”
วิดีโอยังคงเล่นต่อ
จ้าวฉินที่ถูกบอดี้การ์ดควบคุมตัวไว้มีสีหน้าตื่นตระหนก “พวกแกสองคนเป็นอะไรไป?”