“ขอบคุณค่ะคุณอู๋” หวงซีถงมองเธอด้วยความซาบซึ้ง
อู๋หลานพูดอย่างจริงจังว่า “ยังไม่ต้องขอบคุณฉัน วันนี้ถ้าเธอเอาหลักฐานที่เป็นประโยชน์ออกมาไม่ได้ บริษัทจะดำเนินคดีกับเธอ”
“ได้ค่ะ” หวงซีถงตอบตกลงทันที
สายตาของเธอเลื่อนไปยังจวงชูฉิงที่อยู่ไม่ไกล จวงชูฉิงทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคให้เธอ
จากนั้นจวงชูฉิงก็กดคอมพิวเตอร์ ภาพร่างแบบหลายสิบแผ่นพลันปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่บนเวที
“ขอแนะนำตัวกับทุกคนก่อนนะคะ ฉันชื่อหวงซีถง นี่คือแบบที่ฉันออกแบบไว้ตลอดสามปีที่ผ่านมา ตอนนั้นฉันตั้งชื่อคอลเลกชันนี้ว่า ‘เกิดใหม่’ เพราะเมื่อหลายปีก่อนแม่ของฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง ช่วงนั้นฉันอยู่โรงพยาบาลคอยดูแลแม่และเห็นกับตาว่าผู้ป่วยหลายคน แม้ต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคร้ายแค่ไหน ก็ยังมองชีวิตในแง่ดีได้ทุกวัน ฉันหวังว่าทุกคนที่ต่อสู้กับโรคร้ายจะได้เกิดใหม่อีกครั้งค่ะ”
เหล่าคนในแวดวงที่มาร่วมงานต่างตะลึงกับแบบที่ปรากฏขึ้นทีละแผ่น
แบบเหล่านี้กลับเหมือนกับสินค้าใหม่ที่ป๋อติ่งเปิดตัวไม่มีผิด
จวงม่านอินกล่าวว่า “อย่าคิดว่าแค่แต่งเรื่องขึ้นมาสักเรื่อง แล้วหาแบบมาส่งเดชไม่กี่ชิ้น ก็จะพิสูจน์ได้ว่านี่เป็นผลงานของเธอ”
“จริงค่ะ แค่นี้ยังใช้เป็นหลักฐานไม่ได้” หวงซีถงชี้ไปที่จอ “รบกวนขยายรูปสองสามรูปด้านล่างสุดให้หน่อยค่ะ”
รูปเหล่านั้นเป็นแบบฉบับสมบูรณ์และสินค้าใหม่ที่ป๋อติ่งวางจำหน่าย
“จวงม่านอิน ลองดูให้ดีนะคะ บนสร้อยข้อมือชิ้นกลาง ฉันใส่องค์ประกอบของลำธารลงไป เพราะชื่อฉันมีคำว่า ‘ซี’ ที่แปลว่าลำธารค่ะ”