ถึงตอนนี้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่ในโรงฉายรอบนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย
เพื่อไม่ให้ใครจำได้ ทั้งคู่จึงรอจนหนังเริ่มฉายแล้วค่อยเข้าไป
หลังหาที่นั่งได้แล้ว จวงชูฉิงก็กระซิบบ่นกับเหวินเย่หลานว่า “ทำไมเราสองคนถึงรู้สึกเหมือนแอบคบกันเลยนะ กลัวคนจำได้แทบแย่”
เหวินเย่หลานยื่นโค้กที่เสียบหลอดไว้แล้วให้เธอ “ฟังจากที่พูดมา เธอคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มากเลยหรือไง?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” จวงชูฉิงพูดพลางหัวเราะ “ตอนนี้เรายังอยู่ในช่วงสัญญา ฉันต่อให้ใจกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าทำจริงหรอก”
อย่างไรเสีย เหวินเย่หลานยังค้างเงินงวดสุดท้ายอีกหนึ่งร้อยล้านหยวนอยู่ เธอไม่มีทางทำอะไรให้คนจ่ายเงินไม่พอใจแน่นอน
เหวินเย่หลานถาม “ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เหมือนจะเสียดายอยู่ไม่น้อยนะ?”
“เปล่าสักหน่อย ไม่เสียดายเลยแม้แต่นิดเดียว” จวงชูฉิงพูดพลางหัวเราะ “มีสามีดี ๆ อย่างคุณ คนโง่เท่านั้นแหละที่จะออกไปแอบคบคนอื่น”
ถึงจะบอกว่าเหวินเย่หลานไม่ได้เป็นพระเอกที่เพียบพร้อมที่สุดในเรื่อง แต่ก็จัดว่าอยู่ระดับท็อปเลยทีเดียว
“รู้จักพูดนี่” เหวินเย่หลานป้อนป๊อปคอร์นหนึ่งเม็ดเข้าปากเธอเป็นรางวัล
จวงชูฉิงเข้าใจทันที นี่เขากำลังบอกให้เธอหุบปากนั่นเอง
จากนั้นจวงชูฉิงก็เริ่มตั้งใจดูหนังอย่างเต็มที่
พอหนังจบ จวงชูฉิงก็ยังนั่งเหม่ออยู่นานกว่าจะได้สติ
ระบบที่ดูหนังกับเธอจนจบก็อดทอดถอนใจไม่ได้ 「มิน่าล่ะ รายได้ของหนังเรื่องนี้ถึงพุ่งแรงขนาดนี้ สนุกจริง ๆ ด้วย」