จวงชูฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยสีหน้าเสียดายเงินสุด ๆ ว่า “งั้นฉันแบ่งเงินสิบล้านนั่นให้นายครึ่งหนึ่งดีไหม?”
ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นวิลล่าของเหวินเย่หลาน หาเงินได้ในวิลล่าของเขา แบ่งให้เขาสักหน่อยก็สมควรแล้ว
แค่เงินสิบล้านถูกหั่นครึ่งแบบนี้ เธอก็อดเสียดายไม่ได้จริง ๆ
“เก็บเงินก้อนนี้ไว้เองเถอะ” เหวินเย่หลานยื่นมือมาหยิกแก้มเธอเบา ๆ พลางยิ้มแล้วพูดว่า “แม่สาวงก”
ดวงตาจวงชูฉิงเป็นประกาย “นี่นายตกลงแล้วเหรอ?”
เหวินเย่หลานตอบ “อืม”
“ขอบคุณนะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลเด็กแสบนั่นให้ดี จะพยายามไม่ให้เขารบกวนนาย” จวงชูฉิงรับปากเขา
เมื่อกี้เธอถามระบบมาแล้ว ตั้งแต่เกิดเรื่องกับตระกูลจวง นิสัยของจวงหมิงรุ่ยก็แย่ลงเรื่อย ๆ ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ทรัพย์สินของสวี่หย่าเจวียนคงถูกเขาผลาญจนหมด
ช่วงนี้สวี่หย่าเจวียนโอนทรัพย์สินหลายอย่างที่อยู่ในชื่อของตัวเองมาเป็นชื่อจวงชูฉิงแล้ว เห็นแก่ทรัพย์สินเหล่านั้น เธอก็ปล่อยให้จวงหมิงรุ่ยถลำลึกลงไปแบบนี้ต่อหน้าต่อตาไม่ได้เหมือนกัน
ถึงเวลาให้เด็กแสบจวงหมิงรุ่ยได้รู้แล้วว่าดอกไม้แดงสดนั้นเป็นอย่างไร
จวงหมิงรุ่ยจึงย้ายมาอยู่บ้านพวกเขาแบบนี้
ตอนสวี่หย่าเจวียนกำลังจะกลับ จวงหมิงรุ่ยก็ร้องไห้งอแงไม่ยอมท่าเดียวว่าจะไปกับเธอด้วย
สวี่หย่าเจวียนปลอบอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้ผลเลย จวงหมิงรุ่ยยังร้องไห้ไม่หยุด
เสียงของเขาทำให้จวงชูฉิงปวดหัว เธอเลยเรียกพี่เลี้ยงในวิลล่ามาพาตัวจวงหมิงรุ่ยไปทันที