มืออีกข้างของเหวินเย่หลานบีบเอวของจวงชูฉิงเบา ๆ จวงชูฉิงจึงปล่อยมือทันที
จวงชูฉิงพูดอย่างหงุดหงิดว่า “อย่าบีบจุดจั๊กจี้ตรงเอวฉันสิ”
【สมกับเป็นคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน เหวินเย่หลานรู้ด้วยซ้ำว่าจุดจั๊กจี้ตรงเอวของจวงชูฉิงอยู่ตรงไหน】
【ก็นอนเตียงเดียวกันมาตั้ง 3 ปีแล้ว คงคุ้นเคยกับร่างกายของอีกฝ่ายยิ่งกว่าร่างกายตัวเองเสียอีก】
【อะไรกันเนี่ย เพิ่งเช้าก็ป้อนอาหารหมากันแล้วเหรอ?】
【ฮ่า ๆ ลืมตาตื่นมาก็ได้จิ้นทุกวัน น้ำตาลที่เจ้าตัวเสิร์ฟเองนี่หวานจริง ๆ】
เหวินเย่หลานออกแรงที่มือ ขวานก็หลุดออกมา
จากนั้นเขาก็หาท่อนไม้เล็ก ๆ ที่ผ่าได้ง่าย ก่อนยื่นขวานให้จวงชูฉิง “เธอลองผ่าดู”
【โธ่ เหวินเย่หลานนี่ตามใจสุด ๆ】
【ถ้าแฟนฉันมีความอดทนได้สักครึ่งหนึ่งของเหวินเย่หลาน ฉันคงจุดธูปขอบคุณฟ้าดินแล้ว】
【คุณพระช่วย ขอถามหน่อยว่าต้องกราบไหว้ไปทางไหน ถึงจะได้สามีแบบเหวินเย่หลาน?】
【อย่างแรก เธอต้องเกิดในตระกูลร่ำรวย อย่างที่สอง ต้องหน้าตาแบบจวงชูฉิง แล้วก็ต้องมีดวงชะตาวันเดือนปีเกิดที่ดีด้วย】
จวงชูฉิงรับขวานมา คราวนี้ผ่าฟืนออกได้อย่างราบรื่น
ทีมงานรอบข้างพากันปรบมือให้เธอ “อาจารย์จวงเก่งมาก”
“ก็แค่ผ่าฟืนเอง ทำอย่างกับฉันได้รางวัลออสการ์แน่ะ” จวงชูฉิงส่งขวานคืนให้เหวินเย่หลาน “เธอผ่าต่อเถอะ ฉันไปก่อไฟเอง เช้านี้เรากินโจ๊กข้าวฟ่างกับไข่กัน”
ทั้งสองช่วยกันทำอาหารเช้าจนเสร็จ จวงชูฉิงรีบกินให้หมด ก่อนบอกเหวินเย่หลานว่า “ฉันจะไปเตรียมของขวัญให้เธอ จะพยายามทำให้เสร็จวันนี้เลย”