หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จวงชูฉิงก็เรียกเสียงของตัวเองกลับมาได้ในที่สุด “คุณเหวิน อย่าล้อฉันเล่นเลยค่ะ”
ต่อให้สร้อยเส้นนี้อยู่ในมือเขาจริง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นของที่ซื้อมาให้เธอ
เหวินเย่หลานชี้ไปที่ลิ้นชักโต๊ะน้ำชาตรงหน้าเธอ “เปิดลิ้นชัก แล้วหยิบของข้างในออกมาสิ”
จวงชูฉิงเปิดลิ้นชักอย่างงุนงง ก่อนจะหยิบกล่องของขวัญใบหนึ่งที่คุ้นตาออกมา
กล่องใส่ดวงใจแห่งความหวังจากงานประมูลนี่นา!
จวงชูฉิงเบิกตากว้าง พอรู้ว่าของในมือมีมูลค่าถึง 95 ล้าน เธอก็อดมือสั่นขึ้นมาไม่ได้
“เหวิน... เหวินเย่หลาน อย่าบอกนะว่านี่คือดวงใจแห่งความหวัง?” จวงชูฉิงถามอย่างไม่แน่ใจ
เหวินเย่หลานพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เปิดดูแล้วก็รู้เองไม่ใช่เหรอ”
จวงชูฉิงวางกล่องลงบนโต๊ะน้ำชา สูดหายใจลึก ๆ เตรียมใจให้พร้อมแล้วจึงค่อย ๆ เปิดกล่องของขวัญอย่างทะนุถนอม
สร้อยเพชรสีน้ำเงินเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ใต้แสงไฟ
「ว้าว เพชรประกายวิบวับสุด ๆ!」แม้แต่ระบบก็ยังอดร้องอุทานไม่ได้
ระบบเองก็ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาตามเธอมาไม่น้อย
จวงชูฉิงชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วถามเหวินเย่หลานว่า “ทำไมคุณถึงยอมจ่ายเงินตั้งมากมายเพื่อประมูลมันมา?”
「เมื่อกี้เขาก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะให้เธอ!」ระบบตื่นเต้นยิ่งกว่าเธอเสียอีก 「สร้อยเส้นนี้ราคาเกือบร้อยล้านเลยนะ ว้าว เขารักเธอสุด ๆ ไปเลย!」
จวงชูฉิง：「……หุบปากไปเลย!」
คนเราอย่าโลภมากเกินไป เหวินเย่หลานให้ของเธอมากพอแล้ว แทบทุกวันหยุดเทศกาลเขาก็จะมอบของขวัญให้ สามีตามสัญญาทำได้ขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว เธอจะโลภไปกว่านี้ไม่ได้