บทที่ 008 เล่ห์กลเล็ก ๆ
เสิ่นจิ้งเหยาพุ่งเข้ามาหมายจะตบเธอ แต่ก่อนฝ่ามือจะฟาดลงมา จวงชูฉิงก็คว้าข้อมือเธอไว้ได้ก่อน
“ที่นี่เป็นงานเลี้ยงนะ เธอกล้าลงมือกับฉันเหรอ?”
เสิ่นจิ้งเหยาพูดเสียงเบา “บอกไว้ก่อนเลยว่ากล้องวงจรปิดแถวนี้ ฉันสั่งให้คนปิดไปตั้งนานแล้ว”
ตอนแรกคิดว่าจวงชูฉิงคงกลัวเมื่อได้ยินแบบนั้น แต่เธอกลับยิ้มออกมา
จวงชูฉิงมองอีกฝ่ายพลางยิ้มตาหยี “ในเมื่อไม่มีกล้อง งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ”
เสิ่นจิ้งเหยายังไม่ทันตั้งตัว จวงชูฉิงก็ฟาดฝ่ามือกลับใส่หน้าเธอฉาดหนึ่ง
ตั้งแต่ตอนที่เสิ่นจิ้งเหยาด่ากราดไปสารพัดเมื่อครู่ เธอก็อยากตบสักฉาดแล้ว
ในที่สุดก็ได้ทำจริง ๆ รู้สึกโล่งใจสุด ๆ
มิน่าละ ในละครสั้นถึงได้มีฉากตบกันว่อน การตบคนเลวนี่มันสะใจจริง ๆ
“เธอกล้าตบฉันเหรอ!” เสิ่นจิ้งเหยากุมแก้มข้างที่ถูกตบ มองจวงชูฉิงอย่างไม่อยากเชื่อ
จวงชูฉิงสะบัดมือที่ปวดตุบ ๆ “ก็ตบไปแล้ว แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้?”
“นังผู้หญิงสารเลว ฉันจะฆ่าแก!”
เสิ่นจิ้งเหยาคำรามด้วยความโมโห จวงม่านอินรีบดึงเธอมาอยู่ข้างตัวแล้วกระซิบ “อดทนไว้ก่อน อย่าลืมแผนของเรา”
ในเมื่อจวงชูฉิงชอบเงินนัก วันนี้พวกเธอก็จะทำให้เธอพ่ายแพ้เพราะเงินนี่แหละ
เสิ่นจิ้งเหยาข่มกลั้นแล้วข่มกลั้นอีก รออีกเดี๋ยวเถอะ เธอจะเอาคืนเป็นสองเท่า ไม่สิ สิบเท่า!
ครู่ต่อมา เสิ่นจิ้งเหยาลูบคอตัวเอง ก่อนร้องขึ้นอย่างตกใจ “อุ๊ย สร้อยคอฉันหายไปไหนแล้ว?”