“คุณเสิ่นเดินจากประตูมาจนถึงตรงนี้ เจอคนมาไม่น้อยเลยนะ ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวด้วย จะให้เราไปดูกล้องวงจรปิด นับกันไหมว่าตั้งแต่คุณเสิ่นเข้างานมาเจอใครบ้าง แล้วเรียกทุกคนมารวมกันเพื่อค้นตัวทีละคน ดีไหม?”
จวงชูฉิงเพิ่งพูดจบ ก็มีคนอดเหน็บแนมขึ้นมาไม่ได้ “จวงชูฉิง เธอคิดว่าคนที่มางานนี้เป็นใครกัน ถึงได้กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ กล้าค้นตัวคนอื่นเชียวเหรอ”
แขกที่มางานวันนี้ ไม่ว่าใครก็ล้วนมีฐานะและหน้าตาทั้งนั้น แค่สร้อยเส้นเดียวก็จะมาค้นตัวทุกคน ต่อให้แขกไม่ยอม ตระกูลเหวินก็ไม่มีทางยอมเหมือนกัน
“อ้อ ถ้าพูดตามที่นายว่า ในงานนี้ฉันคงเป็นคนที่ฐานะต่ำสุดสินะ” จวงชูฉิงกอดอกพูด
“อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลเหวินแล้วจะได้เชิดหน้าชูตา นิสัยเสียบางอย่างถูกฝังอยู่ในกระดูกมาตั้งแต่เด็ก ชั่วชีวิตก็แก้ไม่หรอก”
จวงชูฉิงเงยหน้ามองคนพูด หรี่ตาลงเล็กน้อย
“อะไร ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ” อีกฝ่ายพูดต่อ “ตอนนั้นทำไมตระกูลจวงถึงส่งเธอไปอยู่ชนบท ทุกคนก็รู้กันดีอยู่แล้ว”
“นิสัยเสียเหรอ?” จวงชูฉิงเอ่ยอย่างสนอกสนใจ “คุณชายเฉียนกำลังพูดถึงตัวเองอยู่หรือเปล่า?”
เฉียนเจียถูกเอ่ยชื่อก็เดือดดาล “ฉันกำลังพูดถึงเธอ!”
“อ้อ นึกว่าพูดถึงตัวเองซะอีก” จวงชูฉิงพูดอย่างใจเย็น “ก็ครอบครัวนายมีชื่อเสียงเรื่องความประพฤติไม่ดีอยู่แล้ว พ่อมีชู้เป็นพรวน ทำตัวไม่เหมาะสม ลูกก็ทำตาม นายแย่งชู้ของพี่ชายตัวเอง เรื่องนี้พี่ชายนายรู้หรือยังล่ะ?”