จวงชูฉิงเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของเหวินเย่หลาน ตอนที่กำลังจะซื้อตั๋วเครื่องบินเพื่อรีบไปหาเขาทั้งคืน ในที่สุดเหวินเย่หลานก็โทรกลับมา
“ไม่ต้องห่วง อาการบาดเจ็บของฉันไม่หนัก”
จวงชูฉิงก็ยังไม่วางใจ “งั้นถ่ายรูปแผลส่งมาให้ฉันดูหน่อย”
ถึงขั้นต้องไปโรงพยาบาลแล้ว คิดว่าแผลคงไม่เบาแน่
“อะไร กลัวเหรอ?” เหวินเย่หลานถามเธอเสียงเบา
จวงชูฉิงฮึดฮัด “ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าอาการบาดเจ็บนายหนักมาก ตอนนี้ยังหมดสติไม่ฟื้นเลยด้วยซ้ำ”
ข่าวบนอินเทอร์เน็ตทำเอาเธอตาลายไปหมด ตกใจจนไม่กล้าเข้าเน็ตอีกแล้ว
เหวินเย่หลานกล่าวว่า “ถ้ายังไม่วางใจจริง ๆ ก็มาดูที่โรงพยาบาลด้วยตาตัวเองสิ”
จวงชูฉิงเบิกตากว้าง “นายยังต้องนอนโรงพยาบาลด้วยเหรอ?”
ในนิยาย เหวินเย่หลานบาดเจ็บที่แขนก็จริง แต่อาการไม่ได้หนัก เพื่อไม่ให้กระทบการถ่ายทำ ช่วงสองสามวันสุดท้ายเขาฝืนถ่ายต่อจนเสร็จทั้งที่ยังบาดเจ็บ
คราวนี้กลับถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลเลย!
หรือว่าเพราะเธอเตือนเหวินเย่หลาน ถึงได้เกิดผลกระทบแบบผีเสื้อขยับปีก ทำให้อาการบาดเจ็บของเขาหนักขึ้น?
ถ้าเป็นแบบนั้น เธอสู้ไม่เตือนเขาเสียยังดีกว่า ทำให้เหวินเย่หลานต้องเจ็บตัวเพิ่มเปล่า ๆ
“ล้อเล่นน่ะ ฉันแค่ถลอกนิดหน่อย” เหวินเย่หลานไม่อยากให้เธอเป็นห่วงต่อ “ทางกองถ่ายไม่สบายใจ ยืนกรานให้ฉันมาโรงพยาบาลตรวจร่างกายให้ละเอียด รอผลตรวจเสร็จเดี๋ยวฉันก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”