เหวินเฟิงเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “นี่นายทั้งให้หุ้น ทั้งลงทุนในรายการวาไรตี้ของเธอ แถมยังทุ่มเงินมหาศาลประมูลสร้อยเพชรให้เธออีก หลานชายคนโต นายเป็นอะไรไปเนี่ย”
“ไม่เกี่ยวกับลุง” เหวินเย่หลานตอบเสียงเรียบ
เหวินเฟิงเสยผมพลางพูดว่า “ถึงนายจะอายุสามสิบแล้ว แต่ประสบการณ์เรื่องความรักเป็นศูนย์ แถมเรื่องจีบคนก็เป็นมือใหม่สุด ๆ ลุงของนายคนนี้คลุกคลีในวงการรัก ๆ ใคร่ ๆ มาตั้งหลายปี สอนประสบการณ์ให้ได้นะ”
เหวินเย่หลานปฏิเสธ “ประสบการณ์ของลุงช่างมันเถอะ เราอยู่กันคนละสาย”
“นี่ถึงกับดูถูกลุงเลยเหรอ” เหวินเฟิงพูดอย่างไม่พอใจ “คิดว่าทุ่มเงินให้เธออย่างเดียวแล้วจะทำให้เธอใจอ่อนได้หรือไง”
เหวินเย่หลานคิดว่า ในใจของจวงชูฉิงคงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าเงินแล้ว
ในเมื่อเธอชอบเงิน เขาก็จะเอาใจเธอด้วยสิ่งที่เธอชอบ
เหวินเฟิงพูดต่อว่า “คนอย่างจวงชูฉิงที่ไม่เห็นเงินเป็นเรื่องสำคัญ นายคิดจะใช้เงินกับสิ่งของมาทำให้เธอหวั่นไหว คงไม่ง่ายหรอก”
เหวินเย่หลานพูดหน้าตาย “ลุงเข้าใจเธอผิดไปเยอะเลยนะ”
จวงชูฉิงนั่งเล่นหมากรุกกับคุณปู่ในห้องรับแขก พอจบกระดาน เหวินเฟิงกับเหวินเย่หลานก็เดินเข้ามาพร้อมตัวเปียกโชก
ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าเปียกชุ่ม แม้แต่ผมก็ยังมีน้ำหยดลงมา
จวงชูฉิงถามอย่างสงสัย “ท่อน้ำแตกเหรอ”
บ้านคนรวยใช้ท่อน้ำคุณภาพแย่ขนาดนี้เลยเหรอ
ทั้งสองคนยังไม่ทันพูดอะไร คุณปู่ก็เอ่ยขึ้นก่อน “ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก คงทะเลาะกันอีกแล้ว”