พอได้ยินจวงชูฉิงพูดแบบนั้น หงเจียเหวินก็เดือดขึ้นมาทันที “จวงชูฉิง เธอมีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนา! วันนี้เธอโผล่มาที่นี่ได้ ไม่รู้ว่าไปเกาะผู้ชายคนไหนถึงเข้ามาได้อีก!”
“หุบปาก!” หรงซิงเฉินพูดอย่างหงุดหงิด
ก่อนหน้านี้เขาสืบมาแล้วว่า งานวันเกิดของเหวินเย่หลานในแต่ละปีไม่อนุญาตให้พาผู้หญิงที่ไม่เกี่ยวข้องมาด้วย การที่จวงชูฉิงมาที่นี่ได้ แสดงว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเหวินเย่หลานไม่ธรรมดา
“ฉันเป็นแฟนคุณนะ คุณกลับตะคอกฉันเพราะผู้หญิงอย่างจวงชูฉิง!” เดิมทีหงเจียเหวินก็โมโหอยู่แล้วที่ต้องลดตัวมาขอร้องคนอื่น ตอนนี้ยังโดนแฟนตัวเองตะคอกใส่อีก เธอจึงรู้สึกน้อยใจสุด ๆ
ถ้าเป็นคนอื่น เธอก็คงทนได้ แต่ดันเป็นจวงชูฉิง คนที่เธอทนเห็นหน้าที่สุด
เรื่องนี้ทำให้เธอรับไม่ได้
หรงซิงเฉินถลึงตาใส่หงเจียเหวิน แล้วส่งสัญญาณให้เธอหุบปากไปก่อน
หรงซิงเฉินฝืนยิ้มออกมา แล้วพูดกับจวงชูฉิงว่า “คุณครูจวง เรื่องคราวก่อนเป็นความผิดของพวกเรา พวกเราขอโทษคุณ”
“ฉันรับคำขอโทษของพวกคุณไม่ไหวหรอก” จวงชูฉิงมองพวกเขาอย่างสบายอารมณ์ “ในสายตาพวกคุณ ฉันเป็นคนที่ยอมขายตัวเองเพื่อภาพวาดแค่ภาพเดียว ไม่คู่ควรให้คนสูงส่งอย่างพวกคุณมาขอโทษหรอก”
“เธอพูดเหน็บแนมใครอยู่!” หงเจียเหวินยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห
จวงชูฉิงกอดอกพูดว่า “นี่ก็เป็นคำพูดที่เธอพูดไว้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ ทำไมกลายเป็นฉันพูดเหน็บแนมไปได้ล่ะ?”
หงเจียเหวินโมโหจนแทบคลั่ง แต่หรงซิงเฉินก็ยังไม่ยอมให้เธอพูดอีก