จวงชูฉิงยุ่งจนถึงค่ำกว่าจะเลิกงานและกลับบ้าน
ตั้งแต่บทสัมภาษณ์ของเธอถูกเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ต โทรศัพท์และข้อความในมือถือก็มีเข้ามาไม่ขาดสาย ทุกคนต่างโทรมาถามว่าเธอกับเหวินเย่หลานเป็นอะไรกัน
จวงชูฉิงไม่อยากตอบ จึงปิดเครื่องไปเสียเลย
หลังเลิกงาน เธอปฏิเสธไม่ให้ผู้ช่วยไปส่ง แล้วเดินไปลานจอดรถคนเดียว
พอเจอรถของตัวเอง จวงชูฉิงก็หยิบกุญแจรถออกจากกระเป๋า ทันใดนั้นร่างของเธอก็ถูกแรงมหาศาลกระชากไปด้านข้าง
เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกใครบางคนกอดไว้แน่น
กลิ่นเหล้าฉุนจัดโชยเข้าจมูก
ไอ้โรคจิต! กล้าลวนลามเธอได้ยังไง!
“ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ!” จวงชูฉิงดิ้นสุดแรง
“อย่าขยับ!” เสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน
เสียงของเหวินเย่หลานเหรอ?!
อาศัยแสงไฟสลัวรอบตัว จวงชูฉิงมองออกว่าคนที่กอดเธออยู่คือเหวินเย่หลานจริง ๆ
“ตกใจหมดเลย นึกว่ามีคนจะลักพาตัวฉันซะอีก” จวงชูฉิงอดบ่นไม่ได้ “ทำไมดื่มไปเยอะขนาดนี้?”
“ไม่สนิทกันใช่ไหม?” น้ำเสียงของเหวินเย่หลานไม่เป็นมิตร “ทะเบียนสมรสของเราเป็นแค่ของประดับหรือไง?”
จวงชูฉิงงุนงง “เหวินเย่หลาน นายดื่มจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง ทะเบียนสมรสของเราก็เป็นแค่ของประดับจริง ๆ นั่นแหละ อย่าลืมสิ เราแต่งงานกันตามสัญญา นาย—”
เธอยังพูดไม่ทันจบ เหวินเย่หลานก็ก้มลงจูบเธอทันที
ปากที่พูดไม่หยุดนี่แหละทำให้เขาหงุดหงิด!
จวงชูฉิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
จูบแรกของเธอ!
หายไปแบบนี้เลย!
แถมยังถูกคนเมาแย่งไปอีก!
จวงชูฉิงเพิ่งอ้าปากเตรียมพูด เหวินเย่หลานก็จูบลึกซึ้งขึ้นทันที