เห็นจวงชูฉิงทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด หลี่เซี่ยเยว่จึงอดถามไม่ได้ว่า “ทำหน้าอะไรของเธอน่ะ?”
จวงชูฉิงถอนหายใจ “ผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบของป๋อติ่งชื่อจวงม่านอิน”
“เธอก็แซ่จวงเหมือนกันเหรอ?” หลี่เซี่ยเยว่ขมวดคิ้ว “เธอรู้จักเขาเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่รู้จัก ฉันยังสนิทกับเธอมากด้วย” จวงชูฉิงไม่ได้ปิดบัง “เธอเป็นน้องสาวฉัน”
“อะไรนะ!” หลี่เซี่ยเยว่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
วินาทีต่อมา เธอก็คว้ามือจวงชูฉิงไว้ทันที “เธอมีน้องสาวที่สุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ!”
“ใช่ น้องสาวคนนี้ของฉันเก่งมากเลยล่ะ” จวงชูฉิงหัวเราะเย็นชา “เพราะเธอ ตอนฉันอายุ 8 ขวบ พ่อแม่แท้ ๆ ก็ส่งฉันไปอยู่ชนบทตั้ง 12 ปี”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ” หลี่เซี่ยเยว่จ้องเธออย่างลังเล ไม่รู้ว่าควรถามต่อดีไหม
ถึงอย่างไร สำหรับจวงชูฉิง เรื่องนี้คงเป็นบาดแผลในใจแน่ ๆ
พอถูกเปิดขึ้นมา ก็เจ็บปวดราวกับเลือดไหลไม่หยุด
แต่จวงชูฉิงกลับพูดต่อไปเองว่า “ฉันกับเธอเป็นฝาแฝดกัน ตอนอายุ 8 ขวบ เพื่อจะได้ความรักจากพ่อแม่ไปคนเดียว จวงม่านอินใช้มีดปอกผลไม้กรีดคอตัวเอง แล้วใส่ร้ายฉัน พ่อแม่รักเธอมาแต่ไหนแต่ไร พวกเขากลัวว่าต่อไปฉันจะทำร้ายจวงม่านอินอีก ก็เลยส่งฉันไปอยู่ชนบท”
“ฉันนึกว่าพ่อฉันเลวพอแล้วนะ ไม่คิดว่าพ่อแม่เธอก็ไม่แพ้กันเลย!” หลี่เซี่ยเยว่ตบโต๊ะอย่างโมโห “เมื่อก่อนฉันได้ยินมาว่าในแวดวงคนรวยมีแต่เรื่องวุ่นวายกับความแค้นสารพัด ไม่นึกเลยว่าจะทำเรื่องใส่ร้ายพี่สาวแท้ ๆ ได้ตั้งแต่เด็ก ใจดำขนาดนี้ จวงม่านอินคนนี้ต้องไม่ใช่คนดีแน่ ๆ!”