ในห้องพักผ่อน เริ่นหัวเม่าทนไม่ไหวจนต้องถามขึ้นมา “เหวินเย่หลาน พูดความจริงกับฉันมาสิ นายคิดจะทำอะไรกันแน่?”
ใกล้จะหย่ากันอยู่แล้ว แต่เหวินเย่หลานกลับทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก นี่กลัวว่าพวกปาปารัสซีจะไม่ได้กลิ่นข่าวหรือไง!
เหวินเย่หลานพูดอย่างใจเย็น “จริงสิ บอกนายไว้หน่อยนะ ฉันกับจวงชูฉิงจะยังไม่หย่ากันชั่วคราว”
“ฉันว่าแล้ว!” เริ่นหัวเม่ากัดฟัน “ตั้งแต่ครั้งก่อนที่นายดึงดันจะไปเยี่ยมจวงชูฉิงที่กองถ่าย ฉันก็รู้แล้วว่านายคิดอะไรกับเธอ”
เหวินเย่หลานว่า “ในเมื่อนายรู้อยู่แล้ว จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น”
เริ่นหัวเม่ามองท่าทีสงบนิ่งของเขา แล้วถามหยั่งเชิง “นายคงไม่ได้คิดจะประกาศเรื่องแต่งงานของพวกนายให้คนอื่นรู้หรอกนะ?”
“ตอนนี้ยังไม่” เหวินเย่หลานพูดอย่างเสียดาย “จวงชูฉิงกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นของอาชีพ เธอคงไม่ยอมให้ประกาศเรื่องแต่งงานตอนนี้หรอก”
ยังจะเสียดายอีกนะ?
เดี๋ยวก่อน ดูท่าเหวินเย่หลานจะคิดแบบนั้นจริง ๆ ด้วย
เริ่นหัวเม่าจนปัญญา “ก็ได้ ในเมื่อพวกนายรักกัน ฉันก็จะไม่ขัดขวางคู่รักแล้ว แต่ก่อนประกาศให้คนนอกรู้ พวกนายต้องบอกบริษัทล่วงหน้าด้วย พวกเราจะได้เตรียมตัวไว้”
“รักกัน...” เหวินเย่หลานทวนคำสี่คำนี้
จวงชูฉิงรักเขาจริงหรือเปล่า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารักตัวเขาหรือรักเงินของเขา
วันถัดมาหลังกลับถึงเมืองหลวง บ้านของจวงชูฉิงก็มีแขกที่ไม่คาดคิดมาเยือน
เมื่อเห็นสวี่หย่าเจวียนยืนอยู่หน้าประตู จวงชูฉิงก็เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “คุณนายจวงมาเยือนดึกดื่นแบบนี้ มีคำสั่งอะไรหรือคะ?”