หลังสวมแหวนเสร็จ จวงชูฉิงไม่ได้ปล่อยมือเหวินเย่หลาน แต่จับมือเขาไว้พลางชื่นชมอย่างละเอียด
ตอนทำแหวน เธอก็จินตนาการไว้แล้วว่าเมื่อสวมอยู่บนนิ้วมือของเหวินเย่หลานจะเป็นอย่างไร
ชื่นชมอยู่คนเดียวไม่พอ จวงชูฉิงยังยกมือของเหวินเย่หลานที่สวมแหวนแล้วให้กล้องดูด้วย “ทุกคนดูสิ แหวนวงนี้เหมาะกับเขามากเลยใช่ไหม?”
【ใช่ ๆ เหมาะมาก!】
【มือคุณเหวินสวยจริง ๆ แค่ไม่รู้ว่าจับแล้วจะรู้สึกยังไง】
【ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าควรอิจฉาใครดี】
【แต่งงานกันมา 3 ปี ในที่สุดคุณเหวินก็ได้ใส่แหวนแต่งงานแล้ว】
【คนรวยแต่งงานกันไม่ซื้อแหวนกันเหรอ?】
พอชื่นชมมือของเหวินเย่หลานจนพอใจแล้ว จวงชูฉิงก็พลิกถุงขนมบนโต๊ะหิน ก่อนหยิบไอศกรีมแท่งออกมาอีกแท่ง
ยังไม่ทันได้แกะ ไอศกรีมในมือก็ถูกเหวินเย่หลานแย่งไป
“วันนี้เธอกินขนมถึงขีดจำกัดแล้ว ห้ามกินอีก”
จวงชูฉิงงอแง “ที่นี่ไม่มีตู้เย็นด้วย ถ้าไม่กินเดี๋ยวไอศกรีมก็ละลายหมด นี่เป็นของที่คนอื่นให้มา จะไม่เสียน้ำใจเขาได้ยังไงล่ะ”
เหวินเย่หลานใจแข็งดั่งหินผา “ไม่เสียหรอก เอาให้คนอื่นกินได้”
จวงชูฉิงเล่นใหญ่ทันที “ใจร้ายจังเลยนะ”
“ทำตัวน่าสงสารก็ไม่ได้ผลหรอก”
เหวินเย่หลานไม่สนใจเสียงโอดครวญของจวงชูฉิง แล้วแบ่งไอศกรีมให้ทีมงานที่อยู่รอบ ๆ
【คุณเหวิน: สามีสายท่านประธานสุดเข้มงวดมาแล้ว】
【จวงชูฉิงผอมขนาดนี้แล้วยังโดนสั่งให้ลดน้ำหนัก เป็นดาราก็ไม่ง่ายเหมือนกันนะ】
เหวินเย่หลานตักน้ำใส่อ่างแล้ววางไว้ข้างเท้าจวงชูฉิง “ล้างเท้าสิ”