ระหว่างทางไปโรงพยาบาล เหวินเย่หลานเหลือบมองจวงชูฉิงที่ตั้งแต่ขึ้นรถมาก็ทำหน้าเคร่งเครียด
“คุณปู่หงเป็นคนมีบุญ คงไม่เป็นอะไรหรอก” เหวินเย่หลานคิดว่าเธอกำลังกังวลเรื่องสุขภาพของชายชรา “คนแก่แล้ว ป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ”
จวงชูฉิงขมวดคิ้ว “ครั้งนี้เกรงว่าจะไม่ใช่อาการป่วยเล็กน้อยธรรมดา”
แม้คุณปู่หงจะหมดหวังกับลูกชายอย่างหงฮ่าวคุนไปนานแล้ว แต่ถ้ารู้ว่าลูกแท้ ๆ ของตัวเองคิดฆ่าเขาเพื่อจะได้มรดกเร็วขึ้น จะต้องเสียใจแค่ไหนกัน
เหวินเย่หลานเองก็รู้สึกได้ว่าการเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้ของคุณปู่หงคงไม่ใช่เรื่องธรรมดา เพียงแต่เขาคิดไม่ออกว่าทำไมคุณปู่หงถึงอยากพบจวงชูฉิงทันทีที่ฟื้นขึ้นมา
ต่อให้ชายชราอาการไม่ดีและต้องการสั่งเสีย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับจวงชูฉิงด้วย?
ยิ่งคิด เหวินเย่หลานก็ยิ่งสงสัย
จวงชูฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อดพูดกับเหวินเย่หลานไม่ได้ “ที่คุณปู่หงเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้ เกรงว่าจะไม่ใช่เพราะป่วย”
เหวินเย่หลานถามอย่างไม่แสดงท่าที “เธอรู้อะไรมาใช่ไหม?”
แม้เขาจะไม่รู้ว่าจวงชูฉิงได้ข่าวมากมายพวกนี้มาจากช่องทางไหน แต่ตั้งแต่ก่อนหน้านี้นานแล้ว เขาก็สังเกตเห็นว่าเธอมักจะรู้เรื่องวงในอยู่เสมอ
จวงชูฉิงมองเหวินเย่หลาน ใจหนึ่งก็ลังเลว่าจะบอกความจริงกับเขาดีไหม
“มองฉันแบบนั้นทำไม?” เหวินเย่หลานเอ่ยถาม
จวงชูฉิงตอบส่ง ๆ “มองว่านายหล่อดี”